இலங்கையின் ஓவியக்கலை ஒரு நீண்ட மற்றும் வளமான வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. ஆரம்பகாலக் குகையோவியங்கள் முதல் சீகிரியா போன்ற உலகப் புகழ்பெற்ற சுவரோவியங்கள் வரை, அதன் மரபு பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. பிற்காலத்தில், கண்டி இராசதானி கால ஓவியங்கள் ஒரு தனித்துவமான, மரபுசார் பாணியை வளர்த்தெடுத்தன. அவை சமயக் கதைகளையும், வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் சித்தரித்தன. ஐரோப்பியர் வருகைக்குப் பிறகு, விக்டோரிய காலத்தின் இயற்கைவாத (Naturalism) ஓவியப் பாணி அறிமுகமானது. எனினும், 20 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்த இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பாணிகளுக்கு எதிராக ஒரு புதிய தேடல் தொடங்கியது. இது நவீன ஓவியத்தின் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டது. இந்த காலகட்டத்தில், உள்நாட்டு மரபுகளையும் நவீன உலகப் பார்வையையும் இணைக்க முயன்ற கலைஞர்கள் தோன்றினர். இத்தகைய முயற்சிகள், இலங்கையின் ஓவியக்கலைக்கு ஒரு புதிய திசையைக் கொடுத்தன.
இலங்கையின் ஓவியக்கலை மரபின் பரிணாம வளர்ச்சியில் பல முக்கிய சிறப்பியல்புகளைக் காணலாம். குறிப்பாக நவீன ஓவியக்கலையானது பாரம்பரிய வடிவங்களில் இருந்து விலகி, ஒரு புதிய கலை வெளிப்பாட்டு மொழியை உருவாக்க முயன்றது.
- மரபும் நவீனத்துவமும்: இலங்கையின் நவீன ஓவியர்கள், கண்டி கால சுவரோவியங்கள் போன்ற பாரம்பரிய கலை வடிவங்களில் இருந்து உத்வேகம் பெற்றனர். அதே சமயம், ஐரோப்பிய நவீன கலை இயக்கங்களின் தாக்கங்களையும் உள்வாங்கி, ஒரு புதிய பாணியை உருவாக்கினார்கள். இது மரபுக்கும் நவீனத்துவத்திற்கும் இடையிலான ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான உரையாடலாக அமைந்தது.
- பேராசிரியர் சிறி குணசிங்கவின் பங்களிப்பு: பேராசிரியர் சிறி குணசிங்க போன்ற அறிஞர்கள், இலங்கையின் நவீன ஓவியக்கலைக்கு ஒரு புதிய திசையையும் கருத்தியல் அடித்தளத்தையும் வழங்கினர். பாரம்பரிய அழகியல் கோட்பாடுகளைத் தாண்டி, ஒரு தனித்துவமான நவீன கலை வெளிப்பாட்டை உருவாக்குவதில் அவர் முக்கிய பங்காற்றினார்.
- 43 குழுவினர் (43 Group): 1943 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்ட இந்த ஓவியர் குழு, இலங்கையின் நவீன ஓவிய வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது. விக்டோரிய பாணியிலான ஓவிய முறைகளை நிராகரித்த இக்குழு, ஒரு தனித்துவமான இலங்கை நவீனத்துவத்தை உருவாக்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. லயனல் வென்ற், ஜெப்ரி பேலிங், ஜோர்ஜ் கீற், ஜஸ்டின் தெரணியகல, ஹரி பீரிஸ், மற்றும் ரிச்சர்ட் கேப்ரியல் போன்ற புகழ்பெற்ற கலைஞர்களை உள்ளடக்கிய இக்குழுவினர், வெறும் உருவத்தை நகல் செய்வதைத் தாண்டி, வடிவம், வண்ணம் மற்றும் உணர்ச்சி வெளிப்பாடு ஆகியவற்றில் புரட்சிகரமான மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தனர். தனிப்பட்ட உணர்வுகளையும் உள்நாட்டு அடையாளத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு தனித்துவமான “காட்சி மொழி”யை (visual language) இவர்கள் முன்னெடுத்தனர். இவர்களின் படைப்புகள், இலங்கைக் கலைக்கு ஒரு சர்வதேச அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தந்ததுடன், பிற்கால ஓவியர்களுக்கும் ஒரு பெரிய உத்வேகத்தை அளித்தது.
இவ்வாறு, இலங்கையின் ஓவிய மரபானது பாரம்பரிய வேர்களையும் நவீன தேடல்களையும் ஒருங்கே கொண்ட ஒரு வளமான பரப்பாகும். இந்தப் பரந்த பின்னணியில், யாழ்ப்பாணப் பிராந்தியத்தின் தனித்துவமான கலை மரபுகளை ஆராய்வது மேலும் பொருத்தமுடையதாகிறது.
2.0 யாழ்ப்பாணத்துக் கலைமரபு: ஒரு தனித்துவமான அடையாளம்
இலங்கையின் பரந்த கலைப் பண்பாட்டு வெளியில், யாழ்ப்பாணப் பிராந்தியம் தனக்கென ஒரு தனித்துவமானதும், ஆழமானதுமான கலை மரபைக் கொண்டுள்ளது. அதன் புவியியல் அமைப்பு, சமூகக் கட்டமைப்பு, மற்றும் பண்பாட்டு வேர்கள் ஆகியவை இணைந்து, ஒரு கலை அடையாளத்தை உருவாக்கியுள்ளன. அன்றாட வாழ்வோடு பிணைந்த கைவினைப் பொருட்கள் முதல் சமய நம்பிக்கைகளின் பிரம்மாண்டமான வெளிப்பாடுகள் வரை, யாழ்ப்பாணத்தின் கலை மரபு பல வடிவங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது.
யாழ்ப்பாணத்தின் கலை வடிவங்கள் அதன் மக்களின் வாழ்க்கை முறை, அழகியல் உணர்வு மற்றும் சமய நம்பிக்கைகளை ஆழமாகப் பிரதிபலிக்கின்றன.
கலை வடிவம் சிறப்பியல்புகள் மற்றும் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருட்கள்
கட்டடக்கலை
கிராமிய வீடுகள், கோவில்கள், பொதுக்கட்டடங்கள் என்பவற்றில் தனித்துவமான கூறுகள் காணப்பட்டன. திண்ணை, முற்றம், தூண்கள் போன்ற அம்சங்களும், மரவேலைப்பாடுகளும் முக்கியத்துவம் பெற்றன.
சிற்பக்கலை பெரும்பாலும் சமய நிறுவனங்களைச் சார்ந்தே வளர்ந்தது. கோவில்களுக்கான தெய்வச் சிலைகள், வாகனங்கள், தேர்ச் சிற்பங்கள் என்பன மரம், உலோகம், சுதை போன்றவற்றால் செய்யப்பட்டன.
ஓவியம் கோவில்களின் சுவர்களிலும் கூரைகளிலும் புராணக் கதைகளை விளக்கும் ஓவியங்கள் வரையப்பட்டன. துணிகளிலும் ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்டன.
மரவேலை
வீட்டுத் தளபாடங்கள், கதவுகள், தூண்கள், கோயில் தேர்கள், வாகனங்கள் போன்றவற்றில் நுட்பமான செதுக்கு வேலைப்பாடுகள் காணப்பட்டன. பனை, புளி, வேம்பு, தேக்கு போன்ற மரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.
உலோகவேலை பித்தளை, வெண்கலம், வெள்ளி போன்ற உலோகங்களில் விளக்குகள், பாத்திரங்கள், தெய்வத் திருவுருவங்கள் மற்றும் ஆபரணங்கள் செய்யப்பட்டன.
கைவினைப் பொருட்கள்
பனை ஓலையில் பெட்டிகள், பாய்கள் போன்றவையும், புல்லினால் செய்யப்படும் பாய்களும், தையல் வேலைப்பாடுகளும் அன்றாட வாழ்வின் ஒரு அங்கமாக இருந்தன.
யாழ்ப்பாணத்தின் கலை மரபில் நாட்டார் கலை வடிவங்கள் ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பெறுகின்றன. இவை வெறும் அலங்காரங்கள் அல்ல; அவை “நிலையற்ற கலை” (ephemeral art) வடிவங்களின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகும். வீட்டு வாசல்களில் அரிசி மாவினால் இடப்படும் ‘கோலம்’, உணவுக்காகத் தயாரிக்கப்படும் ‘பப்படம்’ மீது செய்யப்படும் அழகிய வடிவங்கள், பெண்கள் பயன்படுத்தும் மரத்தினாலான ‘சீப்பு’களில் காணப்படும் சித்திர வேலைப்பாடுகள் ஆகியவை இந்த மரபின் சில சிறந்த உதாரணங்கள். இவற்றின் கலைத்துவ மதிப்பு, அவற்றின் நிரந்தரத்தன்மையில் தங்கியிராமல், அவை உருவாக்கப்படும் செயலின் சடங்குரீதியான முக்கியத்துவத்திலும், அன்றாட வாழ்வில் அவை கொண்டிருக்கும் பண்பாட்டுச் சூழலிலுமே தங்கியுள்ளது.
நாட்டார் கலைவடிவங்கள் அன்றாட வாழ்வின் அழகியலை வெளிப்படுத்த, யாழ்ப்பாணத்தின் மிகப்பிரமாண்டமானதும் கூட்டு முயற்சி சார்ந்ததுமான கலை முயற்சிகள் அதன் சமய வாழ்வை மையமாகக் கொண்டே அமைந்துள்ளன. பிரம்மாண்டமான கோயில் ‘தேர்’, திருவிழாக்களின் போது சுவாமிகளைத் தாங்கிவரும் வாகனங்கள் (உதாரணமாக, சிங்கம், யானை, குதிரை), கொடிகள், தோரணங்கள் ஆகியவை மிகச் சிறந்த சமயச் சார்புக்கலையின் எடுத்துக்காட்டுகளாகும். இந்த கலைப்பொருட்களை உருவாக்குவதில் தச்சர்கள், சிற்பிகள், ஓவியர்கள் என பல கலைஞர்கள் ஈடுபடுகின்றனர். இது ஒரு கூட்டு முயற்சியாகவும், சமூகத்தின் சமய நம்பிக்கையின் கலை வெளிப்பாடாகவும் அமைகிறது.
இந்தக் கலைகளின் தொடர்ச்சிக்கு “குடும்ப பாரம்பரிய மரபு” (Family Sustained Art) என்ற அமைப்புமுறை ஒரு மையமான காரணமாகும். இந்த அமைப்பு ஒரு “உயிருள்ள ஆவணக்காப்பகம்” (living archive) போலச் செயல்பட்டது. சிற்பம், தச்சு, உலோக வேலை போன்ற கலைத்திறன்கள் ஒரு குடும்பத்திற்குள் தந்தை மகனுக்கும், பரம்பரை பரம்பரையாகவும் கற்பிக்கப்பட்டு வந்தன. இந்த முறை, கலை நுட்பங்களை மட்டுமல்லாது, அந்த கலை வடிவங்களுக்குள் பொதிந்துள்ள பண்பாட்டு மற்றும் சமயத் தத்துவங்களையும் பாதுகாத்தது. இதுவே பல நெருக்கடியான காலங்களிலும், சமூக மாற்றங்களுக்கு மத்தியிலும் யாழ்ப்பாணத்தின் கலை மரபுகள் உயிர்ப்புடன் தொடர்வதற்கு வழிவகுத்தது.
யாழ்ப்பாணத்தின் இந்த வளமான கலை மரபின் ஒரு முக்கிய அங்கமாக, அதன் மட்பாண்டக் கலை விளங்குகிறது.
3.0 வடபகுதி மட்பாண்டச் சித்திரங்கள்: பயன்பாடும் அழகியலும்
வடக்கு மாகாணத்தின் கலை மரபில், மட்பாண்டங்கள் ஒரு இரட்டைப் பாத்திரத்தை வகிக்கின்றன. அவை மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் பயன்பாட்டுப் பொருட்களாகவும், அதே நேரத்தில் அவர்களின் அழகியல் உணர்வுகளையும் பண்பாட்டு விழுமியங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு கலை வடிவமாகவும் திகழ்கின்றன. களிமண்ணால் செய்யப்பட்ட இந்த எளிமையான பாத்திரங்கள், அவற்றின் மீது வரையப்படும் சித்திரங்களால் ஒரு தனித்துவமான கலைப் பொருளாக மாற்றம் பெறுகின்றன.
இப்பகுதியில் காணப்படும் மட்பாண்டங்கள் அவற்றின் பயன்பாட்டைப் பொறுத்து பல வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.
- நீர் சேமிப்பு: குடிநீர் மற்றும் பிற தேவைகளுக்காக நீரைச் சேமித்து வைக்கும் பெரிய பானைகள், தாழிகள்.
- சமையல் பாத்திரங்கள்: உணவு சமைப்பதற்கான சட்டிகள், முட்டிகள்.
- உணவுப் பொருட்கள் சேமிப்பு: தானியங்கள், ஊறுகாய் போன்றவற்றைச் சேமித்து வைப்பதற்கான பாத்திரங்கள்.
- சடங்குப் பயன்பாடு: சமய மற்றும் சமூக சடங்குகளின் போது பயன்படுத்தப்படும் சிறப்பு ঘটங்கள், பூசனைப் பாத்திரங்கள்.
வடபகுதி மட்பாண்டங்களில் வரையப்படும் சித்திரங்கள், எளிமையான ஆனால் ஆழமான அர்த்தங்களைக் கொண்ட அலங்கார வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளன. இவற்றில் இயற்கையான மற்றும் கேத்திரகணித (Geometric) வடிவங்கள் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. கொடிகள், இலைகள், சங்குப் பூ போன்ற இயற்கையான உருவங்களும், கோடுகள், சதுரங்கள், முக்கோணங்கள் போன்ற கேத்திரகணித வடிவங்களும் வரையப்படுகின்றன. மட்பாண்டம் காய்வதற்கு முன்பாகவே, கூரிய கருவியால் சித்திரம் கீறப்பட்டு, பின்னர் சுடப்படுகிறது. இந்த சித்திரங்கள் வெறுமனே அழகிற்காக வரையப்படுபவை அல்ல; அவை மக்களின் நம்பிக்கைகள் மற்றும் வாழ்க்கை முறையின் குறியீடுகளாகவும் அமைகின்றன.
இந்த மட்பாண்டச் சித்திரங்கள், அவற்றை உருவாக்கிய மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, சூழல், நம்பிக்கைகள் மற்றும் சமூக விழுமியங்களின் ஒரு தெளிவான பிரதிபலிப்பாகும். உதாரணமாக, பூக்கள் மற்றும் கொடிகள் போன்ற வடிவங்கள் இயற்கையுடனான அவர்களின் நெருங்கிய தொடர்பையும், செழிப்பையும் குறிக்கின்றன. கேத்திரகணித வடிவங்களின் திட்டமிட்ட பயன்பாடு, ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட உலகப் பார்வையைக் குறிப்பதோடு, பிராந்தியத்தின் பண்பாட்டு உளவியலில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள ஒழுங்கு மற்றும் சமநிலை என்ற அழகியல் கோட்பாட்டைப் பிரதிபலிக்கிறது. சடங்குகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படும் பாத்திரங்களில் வரையப்படும் சங்கு போன்ற ஒரு குறியீடு, ஒரு இயற்கை வடிவம் என்பதைத் தாண்டி, சைவப் பண்பாட்டில் புனிதம், தெய்வீகம் மற்றும் மங்கலம் ஆகியவற்றின் சக்திவாய்ந்த சின்னமாக விளங்குகிறது. இவ்வாறு, ஒரு சாதாரண மட்பாண்டம் கூட, அதன் மீது வரையப்பட்ட சித்திரங்கள் மூலம் ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டு அடையாளத்தைச் சுமந்து நிற்கும் ஒரு கலைப்பொருளாக மாறுகிறது.
எனவே, வடபகுதி மட்பாண்டச் சித்திரக்கலை ஒரு முக்கியமான பண்பாட்டுக் கருவூலமாகத் திகழ்கிறது.