பத்மநாபாவை எனக்கு முதன்முதலில் 1984 செப்டம்பரில் தெரியவந்தது. 1984 செப்டம்பருக்கும் 1988 நவம்பருக்கும் இடையில், நான் அவரை இரண்டு அல்லது மூன்று முறை மட்டுமே சந்தித்ததாக ஞாபகம். அந்தச் சந்திப்புகளின் போது எங்கள் உரையாடல் வெறும் நலம் விசாரிப்புகளோடும், பரஸ்பர மரியாதைகளோடும் மட்டுமே முடிந்துவிட்டது.
1988 நவம்பரில் திருகோணமலையில்தான் முதன்முதலாக அவருடன் தீர்க்கமாகப் பேசும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. அப்போது, இலங்கையின் இணைக்கப்பட்ட வடக்கு-கிழக்கு மாகாணத்தின் முதலாவது ஜனநாயக அரசாங்கத்தை அமைப்பதற்கு ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப் (EPRLF) இயக்கம் ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தது.
முதலமைச்சராக நியமிக்கப்படவிருந்த
ஏ.வரதராஜப்பெருமாள் ஏற்கனவே என்னைத் தொடர்புகொண்டு, புதிதாக உருவாக்கப் படவிருந்த அமைச்சுகளுக்கும் திணைக்களங்களுக்கும் தலைமை தாங்கக்கூடிய, அர்ப்பணிப்புள்ள அரசு அதிகாரிகளைக் கண்டறியுமாறும், அந்த அமைச்சுகளில் பணியாற்றுமாறும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
பத்மநாபாவுடன் நான் நடத்திய உரையாடல்கள், அக்காலகட்டத்தின் பிரச்சினைகள் குறித்து அவர் எவ்வளவு தெளிவான புரிதலை வைத்திருந்தார் என்பதை எனக்கு வெளிப்படுத்தின.
அவர் கூறினார்
”எப்படியாவது முதல் மாகாண சபை தேர்தல் நடந்தே தீர வேண்டும் என்பதில் நாங்கள் உறுதியாக இருந்தோம். ஏனெனில், தமிழ் பேசும் மக்களின் வரலாற்றுச் தாயகமாகத் திகழ்ந்த வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு, ஒரே அரசியலமைப்பு மற்றும் நிர்வாக அலகாக மாற அதுவே ஒரே வழி. நாங்களே ஆட்சி அமைப்போம் என்றும், நமது மக்களின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான பங்கினை வகிப்போம் என்றும் நாங்கள் ஒருபோதும் நினைத்துப் பார்த்ததில்லை.
நாங்கள் ஐந்து ஆண்டுகள் அதிகாரத்தில் இருக்கலாம், அல்லது அதற்கும் குறைவான காலம் இருக்கலாம். ஆனால், நமது மக்களுக்காக ஒரு நிலையான நிர்வாகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கித் தருவதையே நாங்கள் விரும்புகிறோம்.
நீங்கள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப் இயக்கத்தையோ அல்லது வேறு எந்த இயக்கத்தையோ சேர்ந்தவர் இல்லை என்பதை நாங்கள் அறிவோம். இருந்தபோதிலும், நமது மக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கான அரசியல் தெளிவும் அர்ப்பணிப்பும் உங்களிடம் உள்ளது. இந்த நிர்வாக இயந்திரத்தை உருவாக்க தயவுசெய்து எங்களுக்கு உதவுங்கள்.
தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தீவிர ஆதரவாளராக இருக்கும் ஒரு அதிகாரியாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை; நமது மக்களுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்கு இருந்தால் போதும்.”
பத்மநாபா கூறியதன் சாரம்சம் இதுதான்.
அவரது பார்வை மற்றும் சிந்தனையின் தெளிவு என்னை மிகவும் ஈர்த்தது. அவரது முதன்மையான கவலை தனது சொந்த இயக்கத்தைப் பற்றியதாக இருக்கவில்லை; மாறாக, மக்களைப் பற்றியதாகவே இருந்தது.
மிக்க சிரமத்திற்கு மத்தியில்தான் பல அரசு ஊழியர்கள் இந்த புதிய நிர்வாகத்தில் இணைய ஒப்புக்கொண்டனர். ஆரம்பத்தில் பல அதிகாரிகளுக்கு இருந்த தயக்கத்திற்கு இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் இருந்தன என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: முதலாவது, ஒரு புதிய நிறுவனத்தைச் சூழ்ந்திருக்கும் பொதுவான அனிச்சயமான சூழல், இரண்டாவது, சில தரப்புகளிலிருந்து வந்த உயிருக்கான அச்சுறுத்தல்கள்.
இருந்தபோதிலும், ‘தங்கள் சொந்த மக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கான அழைப்பு இது’ என்று உணர்ந்த அதிகாரிகள், வடக்கு-கிழக்கு மாகாண நிர்வாகத்திற்கு உதவ முன்வந்தனர்.
மாகாண அரசு இயங்கிய காலப்பகுதியில்—அதாவது 1988 டிசம்பர் முதல் 1990 மார்ச் வரை—எனக்கு பத்மநாபாவுடன் தொடர்புகொள்வதற்கு பல வாய்ப்புகள் கிடைத்தன. அந்தச் சந்தர்ப்பங்களில் ஒன்றில் கூட, அவர் தனது இயக்கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கோ அல்லது வேறு எவருக்குமோ சாதகமாகச் செயல்படுமாறு எந்தவொரு நிர்வாகக் கோரிக்கையையும் விடுத்ததில்லை. அரசியல் செல்வாக்கு மற்றும் சிபாரிசுகளால் ஒரு புதிய நிர்வாகம் சீரழிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் பத்மநாபா மிகத் தெளிவாக இருந்தார்.
1990 மார்ச்சில், பத்மநாபா தனது தோழர்களுடன் இந்தியாவுக்குச் செல்லத் தீர்மானித்தார். இலங்கை தொடர்பாக எவ்வித தெளிவான கொள்கையும் இல்லாத வி.பி.சிங் அரசாங்கத்தின் மீது அவர் கடும் விரக்தியடைந்திருந்தார். இந்திய அரசு கடைப்பிடித்த ‘சமாதானப்படுத்தும்’ அணுகுமுறை, லட்சக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழர்களை அகதிகளாக்கும் என்றும்; ஆயிரக்கணக்கான அப்பாவித் தமிழர்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் சிங்களவர்கள் படுகொலை செய்யப்படுவதற்கு வழிவகுக்கும் என்றும் பத்மநாபா பயந்தார்.
இயற்கையான கூட்டாளிகளாகத் தான் கருதிய இந்திய மார்க்சிஸ்ட் நண்பர்கள் மீதே பத்மநாபாவுக்கு அதிக விரக்தி ஏற்பட்டது. ஏனெனில், பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும் ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவும் கையெழுத்திட்ட இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை அவர்கள் எவ்வித நிபந்தனையுமின்றி வரவேற்றிருந்தனர். ஆனால், பிரதமர் வி.பி.சிங்கை இலங்கைத் தமிழர்களின் பிரச்சினையை மனிதநேய அனுதாபத்துடன் பார்க்க வைக்கும் சக்தி அந்த மார்க்சிஸ்ட் நண்பர்களுக்கு இல்லை என்பதை அவர் வேதனையுடன் உணர்ந்தார். இருப்பினும், ஒரு யதார்த்தவாதியான தீர்க்கதரிசியாக இருந்ததால், நல்ல காலம் வரும் வரை அவர் பொறுமையுடன் காத்திருந்தார்.
1990 ஜூன் 19 அன்று சென்னை நகரின் மையப்பகுதியில் அவர் கொடூரமாகப் படுகொலை செய்யப்பட்டார். கொலையாளிகளின் துப்பாக்கி ரவைகள் பத்மநாபாவை மிகச் சிறிய வயதிலேயே அவரது மனைவி, தோழர்கள், ஆதரவாளர்கள் மற்றும் மக்களிடமிருந்து பிரித்தன.
இருப்பினும், இலங்கைத் தமிழ் பேசும் மக்களின் வரலாற்றில் தனக்கான இடத்தை அவர் பதித்துவிட்டார். இலங்கையில் தமிழ் பேசும் தேசியத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தை வடிவமைத்துக் கொடுத்த எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகத்திற்கு அடுத்தபடியாக அவரது இடம் அமைகிறது.
சில தசாப்த கால இடைவெளிக்குப் பிறகு, பத்மநாபா தனது துணிச்சலான முடிவுகளின் மூலம், அந்தத் தேசத்தைக் கட்டமைக்கும் மக்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன்முறையாகத் தங்களின் தாயகத்தின் மீது தங்களது உரிமையை நிலைநாட்ட வழிசெய்தார்
- டாக்டர்
கே. விக்னேஸ்வரன்
முன்னாள் செயலாளர்,
முதலமைச்சர் செயலகம்,
வடக்கு-கிழக்கு மாகாண சபை
