முன்னாள் தமிழர் கூட்டணி தலைவர் மு,சிவசிதம்பரம் ,சண்முகதாசன் .அதன் பின் வந்த தமிழ் பகுதி கம்னியூஸ்ட் தலைவர்கள் இவரின் அரசியல் பாசறையிலிருந்து வந்தவர்கள் தான்
1956 ஆண்டு இலங்கையில் தனி சிங்கள சட்டம் நிறைவேற்றிய பொழுது பாராளுமன்றத்தில் பொன் கந்தையா அவர்கள் அதை எதிர்த்து உரையாற்றிய முக்கிய பகுதிகளை கீழே பார்க்கலாம்
சிங்கள தனிச் சட்டம்:
பாராளுமன்றத்தில் தோழர் பொ. கந்தையா அவர்களின் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க உரையின் முக்கிய வாதங்கள்
- அறிமுகம்: ஒரு வரலாற்றுத் திருப்புமுனையும் எதிர்ப்புக் குரலும்
1956 ஆம் ஆண்டு இலங்கையின் சட்டமன்ற வரலாற்றில் ஒரு தீர்க்கமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. ‘சிங்களம் மட்டும்’ சட்டமூலம் பாராளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோது, அது நாட்டின் எதிர்காலப் போக்கையே மாற்றியமைக்கும் ஒரு நிகழ்வாக உருவெடுத்தது. இந்தச் சூழலில், பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தோழர் பொன்னுத்துரை கந்தையா அவர்கள் ஆற்றிய உரை, ஒரு வெறும் அரசியல் எதிர்ப்பைத் தாண்டி, வரவிருக்கும் பேராபத்துக்களை முன்னறிவிக்கும் ஒரு தீர்க்கதரிசனக் குரலாக ஒலித்தது. இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சட்டமூலத்திற்கு எதிராக அவர் முன்வைத்த வாதங்கள், ஜனநாயக விழுமியங்கள், மனித உரிமைகள் மற்றும் தேசிய ஒற்றுமையின் மீதான ஆழ்ந்த அக்கறையின் வெளிப்பாடாக அமைந்தன. இந்த ஆவணம், தோழர் கந்தையா அவர்களின் உரையில் காணப்படும் முதன்மை வாதங்களை ஆய்வு செய்து, அதன் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை வெளிக்கொணர்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. அவரது எதிர்ப்பின் சாராம்சம், இந்தச் சட்டம் மொழிப் பிரச்சினை என்பதைத் தாண்டி, குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் மீதான நேரடித் தாக்குதல் என்பதேயாகும். - எதிர்ப்பின் அடித்தளம்: ஜனநாயகம் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகள் மீதான தாக்குதல்
தோழர் கந்தையா அவர்களின் வாதத்தை ஒரு மொழியியல் சார்ந்த விவாதமாக மட்டும் குறுக்கிவிட முடியாது. மாறாக, அது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் மற்றும் மனித உரிமைகள் மீதான தாக்குதலுக்கு எதிரான ஒரு தத்துவார்த்த நிலைப்பாடாக அமைந்திருந்தது. தமிழ் பேசும் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளை இந்தச் சட்டமூலம் எவ்வாறு நசுக்குகிறது என்பதை அவர் தெளிவாக விளக்கினார். அவரது வாதங்களின்படி, இது வெறும் நிர்வாக மாற்றம் அல்ல; இது ஒரு சமூகத்தின் ஆன்மாவைச் சிதைக்கும் முயற்சி.
அவர் முன்வைத்த முக்கிய வாதங்கள்:
- சமத்துவ உரிமை மீறல்: இந்தச் சட்டம், மொழி அடிப்படையில் குடிமக்களைப் பிரித்து, ஒரு சாராரை இரண்டாம் தரக் குடிமக்களாக மாற்றுவதன் மூலம் சமத்துவத்திற்கான அடிப்படை உரிமையை அப்பட்டமாக மீறுகிறது என்று அவர் வாதிட்டார்.
- மனித மாண்பு மீதான தாக்குதல்: ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் மீது அவர்களின் தாய்மொழிக்கு மாறான ஒரு மொழியைத் திணிப்பது, அவர்களின் கலாச்சார அடையாளம் மற்றும் மனித மாண்பின் மீதான தாக்குதலாகும் என்று அவர் கண்டித்தார்.
- வாழ்வாதார உரிமைப் பறிப்பு: இந்தச் சட்டம் தமிழ் பேசும் மக்களின் கல்வி, வேலைவாய்ப்பு மற்றும் அரசாங்க சேவைகளை அணுகும் உரிமைகளைப் பறித்து, அவர்களின் வாழ்வாதாரத்தையே கேள்விக்குறியாக்கும் ஒரு கருவியாகச் செயல்படும் என்று அவர் எச்சரித்தார்.
இந்தச் சட்டத்தின் உண்மையான நோக்கம், மக்களின் கவனத்தை அன்றாடப் பிரச்சினைகளிலிருந்து திசைதிருப்பி, அவர்களுக்குள் பிளவை உண்டாக்கும் ஒரு ‘பயங்கரமான ஆயுதம்’ என்பதே கந்தையாவின் வாதமாக இருந்தது. இந்த அடிப்படை உரிமைகள் மீதான தாக்குதல், கடந்த காலங்களில் அரசியல் தலைவர்களால் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்குச் செய்யப்பட்ட மாபெரும் துரோகத்தின் தொடர்ச்சியாகவே அவரால் பார்க்கப்பட்டது.
- காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள்: வரலாற்றுத் துரோகத்தின் பதிவுகள்
தோழர் கந்தையா அவர்களின் உரையின் ஒரு முக்கிய அம்சம், அரசியல் தலைவர்கள் கடந்த காலங்களில் வழங்கிய வாக்குறுதிகளை மீறிச் செயல்பட்டதைக் கடுமையாகச் சாடியதாகும். ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP) மற்றும் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) ஆகியவற்றின் தலைவர்கள் உட்பட பலரும் முன்னர் இரு மொழிகளுக்கும் சம அந்தஸ்து வழங்கப்படும் என்று உறுதியளித்ததை அவர் நினைவூட்டினார். இந்தச் சட்டமூலம் அந்த வாக்குறுதிகளுக்குச் செய்யப்பட்ட வரலாற்றுத் துரோகம் என்பதை அவர் ஆதாரங்களுடன் நிறுவினார். கடந்த கால வாக்குறுதிகளுக்கும், தனிச் சட்டத்தின் கொடூரமான யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டை அவர் பின்வருமாறு விளக்கினார்:
கடந்த கால வாக்குறுதிகள் (கந்தையா அவர்களின் கூற்றுப்படி) தனிச் சட்டத்தின் யதார்த்தம் (கந்தையா அவர்களின் விமர்சனம்)
சிங்களம், தமிழ் ஆகிய இரு மொழிகளுக்கும் சம உரிமை வழங்கப்படும் என்ற உறுதிமொழி. தமிழ் மொழியை முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்து, சிங்களத்திற்கு மட்டும் உத்தியோகப்பூர்வ அந்தஸ்து வழங்குதல்.
அனைத்து சமூகங்களின் பங்களிப்புடனும், ஒற்றுமையுடனும் பெறப்பட்ட சுதந்திரம். ஒரு சமூகத்தை மற்றொன்றுக்கு எதிராகத் திருப்பும் பிளவுபடுத்தும் சட்டம் இயற்றுதல்.
இந்த அரசியல் துரோகம், சமூகங்களுக்கிடையே கட்டியெழுப்பப்பட்ட நம்பிக்கையின் அடித்தளத்தையே தகர்த்துவிடும் என்றும், இதுவே தேசியப் பிரிவினைக்கு தவிர்க்க முடியாமல் வித்திடும் என்றும் கந்தையா அவர்கள் தீர்க்கதரிசனத்துடன் வாதிட்டார். - தேசிய ஒற்றுமைக்கு விடுக்கப்பட்ட சவால்
இந்தச் சட்டமூலம் தேசிய ஒற்றுமையை வளர்க்காது, மாறாக அதை அடியோடு அழித்துவிடும் என்பதே கந்தையாவின் மிக முக்கியமான எச்சரிக்கையாக இருந்தது. கந்தையாவின் பகுப்பாய்வு, அரசாங்கத்தின் ஒற்றுமை முழக்கத்தை முறைப்படி உடைத்தெறிந்து, அதன் தவிர்க்க முடியாத மூன்று தொடர் விளைவுகளை முன்வைத்தது: - பிரிவினையை உருவாக்கும்:
இந்தச் சட்டம் மக்களை ஒருபோதும் ஐக்கியப்படுத்தாது. மாறாக, அது இனங்களுக்கு இடையே ஆழமான பிளவுகளை ஏற்படுத்தி, நாட்டைப் பிரிவினையின் பாதைக்கு இட்டுச் செல்லும். - முடிவில்லாப் போராட்டத்திற்கு வழிவகுக்கும்:
ஒரு மொழித் திணிப்பை தமிழ் பேசும் மக்கள் ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள். இது முடிவில்லாத போராட்டங்களுக்கும், அமைதியின்மைக்கும் வழிவகுக்கும். - நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்குத் தடை: இனங்களுக்கு இடையே ஏற்படும் மோதல்களும், அவநம்பிக்கையும் நாட்டின் பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக முன்னேற்றத்திற்குப் பெரும் தடையாக மாறும்.
தேசிய ஒற்றுமைக்கு எதிரான இந்தச் சவால்கள், வெறும் தத்துவார்த்தமானவை அல்ல, அவை மக்களின் அன்றாட வாழ்வில் ஏற்படுத்தப்போகும் நடைமுறை விளைவுகளுடன் நேரடியாகத் தொடர்புடையவை என்பதை அவர் அடுத்து விளக்கினார். - மொழிப் பிரிவினையின் நடைமுறை விளைவுகள்
கந்தையா அவர்களின் உரை, இந்தச் சட்டமூலம் சாமானிய மக்களின் வாழ்வில் ஏற்படுத்தப் போகும் நடைமுறைச் சிக்கல்களைத் தெளிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியது. இது வெறும் கொள்கை ரீதியான பிரச்சினை அல்ல, மாறாக மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் வாழ்வுரிமைப் பிரச்சினை என்பதை அவர் விளக்கினார்.
நிர்வாக முடக்கம் மற்றும் நீதி மறுப்பு
அரச அலுவலகங்களில் தமிழ் பேசும் மக்கள் தங்கள் தாய்மொழியில் தொடர்பு கொள்ள முடியாதபோது என்ன நடக்கும் என்று கந்தையா கேள்வி எழுப்பினார். “ஒருவர் வரிப் பணத்தை எப்படிச் செலுத்துவார்? நீதிமன்றத்தில் நீதியை எப்படித் தேடுவார்? அரசின் சேவைகளை எப்படி அணுகுவார்?” போன்ற அவரின் அழுத்தமான கேள்விகள், இந்தச் சட்டம் நிர்வாகத்தை முடக்கி, ஒரு பகுதி குடிமக்களுக்கு நீதியை மறுக்கும் என்பதை உணர்த்தின.
பொருளாதார ஒடுக்குமுறை மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பு
இந்தச் சட்டம், அரச வேலைவாய்ப்புகளில் இருந்து தமிழ் பேசும் மக்களைத் திட்டமிட்டு ஒதுக்குவதற்கான ஒரு பொருளாதார ஒடுக்குமுறை ಸಾಧனம் என்று அவர் வாதிட்டார். இது ஒரு சமூகத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியை முடக்கி, சமூகத்தில் ஆழமான சமத்துவமின்மையை உருவாக்கும் என்று அவர் அம்பலப்படுத்தினார்.
எதிர்காலத் தலைமுறையின் கல்வி மீதான தாக்குதல்
தமிழ் பேசும் குழந்தைகளின் எதிர்காலக் கல்வி கேள்விக்குறியாக்கப்படும் என்று அவர் கவலை தெரிவித்தார். தங்கள் தாய்மொழியில் கற்கும் உரிமை மறுக்கப்படுவது, அவர்களின் அறிவு வளர்ச்சிக்கும், எதிர்கால முன்னேற்றத்திற்கும் பெரும் தடையாக அமையும் என்பதை அவர் ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தார்.
இலங்கை இத்தகைய பேரழிவுப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் அதே வேளையில், பன்மொழிப் பயன்பாட்டை வெற்றிகரமாகக் கையாண்ட பிற நாடுகளின் முன்மாதிரிகளைப் பின்பற்றத் தவறியதையும் அவர் சுட்டிக்காட்டினார். - உலக அரங்கில் இருந்து பெறப்படும் பாடங்கள்
பல மொழிகளை அங்கீகரிப்பது நவீன, முன்னேறிய மற்றும் நீதியான தேசங்களின் அடையாளம் என்பதை நிலைநிறுத்த, கந்தையா தனது வாதத்திற்கு சர்வதேச உதாரணங்களை ஒரு முக்கிய கருவியாகப் பயன்படுத்தினார். பன்மொழிக் கொள்கை என்பது சாத்தியமானது மட்டுமல்ல, அதுவே வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை நிரூபிக்க, உலகின் பிற நாடுகளை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். இதன் மூலம், இலங்கையின் தேர்வு ஒரு உள்ளூர் தவறு மட்டுமல்ல, அது முற்போக்கான உலகளாவிய நிர்வாக நெறிகளிலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு பிற்போக்குத்தனமான செயல் என்பதையும் அவர் உணர்த்தினார்.
அவர் குறிப்பிட்ட முக்கிய சர்வதேச எடுத்துக்காட்டுகள்:
- இந்தியா:
பல மொழிகளை அதிகாரப்பூர்வமாக அங்கீகரித்து, ஒரு கூட்டாட்சி அமைப்பின் கீழ் வெற்றிகரமாக இயங்கும் மாபெரும் ஜனநாயக நாடு. - சுவிட்சர்லாந்து:
பல தேசிய மொழிகள் சம உரிமைகளுடன் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, மக்கள் அமைதியாகவும் வளமாகவும் வாழும் ஒரு முன்மாதிரி நாடு. - சோவியத் யூனியன்: ஒரு நாட்டிற்குள் வாழும் பல்வேறு தேசிய இனங்களின் மொழி உரிமைகளை அங்கீகரித்ததன் மூலம் ஒற்றுமையைப் பேணிய রাষ্ট্র அமைப்பு.
இந்த நாடுகள் பன்மொழிப் பயன்பாட்டின் மூலம் ஒற்றுமையையும் முன்னேற்றத்தையும் கண்டடையும்போது, இலங்கை குறுகிய இனவாதப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தன்னைத்தானே அழிவுப் பாதைக்கு இட்டுச் செல்கிறது என்று அவர் வேதனையுடன் குறிப்பிட்டார்.
தோழர் பொ. கந்தையா அவர்களின் பாராளுமன்ற உரை, ‘சிங்களம் மட்டும்’ சட்டத்திற்கு எதிரான ஒரு அரசியல் எதிர்ப்பு மட்டுமல்ல. அது ஜனநாயக உரிமைகள், அரசியல் நேர்மை மற்றும் தேசிய ஒற்றுமையின் மீதான ஆழமான நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாகும். அரசியல் துரோகத்தைக் கண்டித்தும், வரவிருக்கும் தேசியப் பிரிவினையை முன்னறிவித்தும் அவர் எழுப்பிய குரல், இலங்கையின் வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான எச்சரிக்கை மணியாக இன்றும் ஒலிக்கிறது.
அவரது உரை, இலங்கையில் இன மோதல்களின் மூல காரணங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வரலாற்று ஆவணமாகத் திகழ்கிறது.
அறுபதாண்டுகளுக்குப் பிறகும், அவர் அன்று வலியுறுத்திய சமத்துவம், நீதி மற்றும் சமூகங்களுக்கிடையேயான பரஸ்பர மரியாதைக்கான அழைப்பு, இன்றைய இலங்கைக்கு முன்னெப்போதையும் விட மிகவும் பொருத்தமானதாக இருக்கிறது. ஒரு தேசத்தின் உண்மையான பலம், அதன் பன்முகத்தன்மையை ஒடுக்குவதில் இல்லை, அதைப் போற்றிப் பாதுகாப்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது என்ற அவரது செய்தி காலத்தால் அழியாதது.