ஈழ விடுதலைப் போராட்டம்

உலக வரலாற்றை உற்று நோக்கும்போது, இப்போரின் பின்னணியில் சர்வதேச வல்லரசுகளின் புவிசார் அரசியல் பனிப்போர் கால ஆதிக்கப் போட்டிகள் மற்றும் மேற்குலக உளவு அமைப்புகளின் திட்டமிட்ட சூழ்ச்சிகள் ஆழமாகப் புதைந்துள்ளன என்பது தெளிவாக புரியும்.

1970-களில் உலகில் கம்யூனிசம் வேகமாகப் பரவிவந்த காலகட்டத்தில், இந்தியாவில் இந்திரா காந்தி அவர்களின் ஆட்சியில் சோவியத் யூனியனின் (ரஷ்யா) தாக்கம் மிகவும் பலம் பெற்றிருந்தது.
இந்தியா சோவியத் சார்பாக மாறியதையும், வங்கதேசம் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் விவகாரங்களில் இந்தியா தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டியதையும் பிரிட்டன், அமெரிக்கா போன்ற முதலாளித்துவ நாடுகள் கவலையுடன் நோக்கின.

1980களில் இலங்கையின் மீதான மேற்குலகின் தலையீடும் அரசியல் ஆர்வமும் பனிப்போர் கால புவிசார் அரசியல், இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் திடீரென வெடித்தமை மற்றும் இந்தியாவுடனான கடுமையான இராஜதந்திர உராய்வு ஆகியவற்றால் பிரத்தியேகமாகத் தூண்டப்பட்டன.

அதிபர் ஜே.ஆர். ஜெயவர்தனவின் ஆட்சியின் கீழ், இலங்கை தனது முந்தைய சோசலிச, அணிசேராக் கொள்கையை திடீரெனக் கைவிட்டு மேற்குலகத்தை நோக்கி கடுமையாகச் சாய்ந்தது.

இது சர்வதேசத் தலையீடுகளின் chain reaction வினைக்கு வித்திட்டது.
பனிப்போர்் காலகட்டத்தில் உலகின் மிகச் சிறந்த ஆழமான இயற்கை துறைமுகங்களில் ஒன்றான இலங்கையின் திருகோணமலைத் துறைமுகத்தில் மேற்குலகம், குறிப்பாக அமெரிக்கா, அதிக ஆர்வம் காட்டியது.

பெருங்கடலில் சோவியத் யூனியனின் கடற்படை ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ள, எரிபொருள் நிரப்புதல் மற்றும் தளவாடப் பணிகளுக்காகத் திருகோணமலையைப் பயன்படுத்த அமெரிக்க இராணுவம் விரும்பியது.

பிராந்தியத் தொடர்புகளை ஒட்டுக்கேட்கும் மேற்குலகின் இலத்திரனாய்வு உளவுத் தளத்திற்கான மறைமுக அமைப்பாக இது இருக்கலாம் என்று இந்தியாவும் சோவியத் யூனியனும் கடுமையாகச் சந்தேகிக்க, இலங்கை அரசாங்கம் Voice of America வானொலி நிலையத்திற்கு நிலத்தைக் குத்தகைக்கு விட்டது.

இந்திரா காந்தி தலைமையிலான இந்தியா, இலங்கையின் திடீர் மேற்குலகச் சார்பை தனது தெற்கெல்லைக்கான நேரடிப் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலாகக் கருதியது.

தனது வீட்டு வாசலிலேயே மேற்குலக இராணுவத் தளம் அமைவதை கண்டு புது டெல்லி அஞ்சியது.

மேற்குலகின் ஆதிக்கத்தை எதிர்கொள்ளவும், ஜெயவர்தன பின்வாங்குமாறு அழுத்தம்கொடுக்கவும் இந்தியாவின் உளவு அமைப்பான ‘RAW , 1980களின் தொடக்கத்தில் தமிழ்ப் போராளிக் குழுக்களான புலிகள், TELO, PLOTE, EPRLF மற்றும் EROS போன்ற இயக்கங்களுக்கு இரகசியமாக நிதி உதவி, பயிற்சி மற்றும் ஆயுதங்களை வழங்கத் தொடங்கியது.

இதையறிந்த மேற்குலக உளவு அமைப்புக்கள் மொசாட் மூலமாக இந்தியாவில் வைத்து புலிகளை தங்கள் பக்கம் இழுக்க முயன்றனர், ஆரம்பத்தில் உடன்பட மறுத்தவர்கள் பின் இரகசியமாக மொசாட்டுடன் கை கோர்த்தனர்.

மொசாட் புலிகளை தெரிவு செய்ய காரணம் புலிகள் ஒரு வலதுசாரி அமைப்பு, அத்துடன் பிரபாகரன் தீவிரமாக ஆயுதத்தை மட்டுமே நம்பிய ஒற்றை சிந்தனை உடையவர்,

தீவிர சிங்கள எதிர்ப்பு, தூய தமிழ் தேசியவாதம், சிங்களவனை எதிர்ப்பவன் எல்லாம் தியாகி, சிங்களவருடன் கூட்டு வைத்திருப்பவன் எல்லோரும் துரோகி என்ற இனவாத கருத்தியலில் உறுதியாக இருக்கும், படு பிற்போக்கான , எந்த வித தொலை நோக்கற்ற, குறுகிய பார்வை கொண்ட பிரிவினரே தமக்கு அடியாளாக தேவை என முடிவு செய்த போது புலிகளே மேற்குலகிற்கு சிறந்த தெரிவாக முன்னாடி நின்றனர்.

இதன் முதல் கட்டமாகவே மேற்குலக உளவு அமைப்புக்களால் இலங்கையில் உள்நாட்டு போர் ஒன்றை ஆரம்பிக்க அதனை தூண்டும் ஒரு இனக்கலவரம் ஒன்று நன்கு திட்டமிடப்பட்டது.

ஜெயவர்த்தனாவின் அரசியல் யாப்பை எழுதிய செல்வநாயகத்தின் மருமகன் எ.ஜே.வில்சன் ஒரு அமெரிக்க உளவாளி , அவர் தீட்டிய திட்டங்களின் ஒரு பகுதியே நாட்டை அழிவுப்பாதைக்கு இட்டுச் சென்ற “கறுப்பு ஜூலை எனப்படும் 83 இனக்கலவரம்.

அக்கலவரத்தை கொழுத்திப்போடும் முதல் தீக்குச்சி தீவிர சிங்கள எதிர்பாளர்களாகிய புலிகளிடம் கொடுக்கப்பட்டு திருநெல்வேலியில் 13 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டனர்.

அதுவே உள்நாட்டு போரிற்கு வித்திட்ட சம்பவம் ஆகியது.

மேற்குலகின் திட்டமும் கொஞ்ம் கூட பிசகாமல் நிறைவேறியது.

அதேவேளை புலிகள் அமைப்பு மேற்குலக உளவு அமைப்புகளான சிஐஏ (CIA) மற்றும் மொசாட் (Mossad ) ஆகியவற்றுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டதை இந்திய உளவுத்துறை உணர்ந்து கொண்டது.

ஈழ இயக்கங்கள் தோன்றிய காலத்தில், TELO அமைப்பின் தலைவர் ஸ்ரீ சபாரத்தினம் மற்றும் அதன் முக்கியத் தலைவர்கள் இந்தியாவின் உளவு அமைப்பான ‘RAW உடன் மிக நெருக்கமான தொடர்பில் இருந்தனர்.

இலங்கை விவகாரத்தில் தனது பிராந்திய நலன்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், இலங்கையைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கவும் இந்தியாவுக்குக் கீழ்ப்படியக் கூடிய மற்றும் நம்பகமான ஒரு பலமான இயக்கம் தேவைப்பட்டது.

அந்த வகையில் TELO அமைப்பையே இந்தியா தனது முதன்மைக் கருவியாக நம்பியது.

இந்திரா காந்தி அவர்கள் இலங்கைப் பிரச்சினையில் மிகவும் உறுதியான நிலைப்பாட்டைக் கொண்டிருந்தார்.

தமிழர்களுக்கு நியாயமான ஒரு அரசியல் தீர்வு அல்லது தனிநாடு போன்ற முறையான தீர்வு எட்டப்பட வேண்டும் என்பதில் அவர் தீவிரமாக இருந்தார்.

நிலைமை முற்றிப் போகும் முன்பாக, நேரடியாகத் தலையிட்டுத் தீர்வு காணும் நோக்கில் அவர் 1984-லேயே இலங்கை வந்து டெலோ அமைப்பினருடன் நேரடியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி ஒரு இறுதித் தீர்வை எட்டத் திட்டமிட்டிருந்தார்.

துரதிர்ஷ்டவசமாக அக்டோபர் 31, 1984 அன்று இந்திரா காந்தி அவர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டது இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையிலும், குறிப்பா ஈழ விவகாரத்திலும் ஒரு பெரிய வெற்றிடத்தையும் திசைதிருப்பலையும் ஏற்படுத்தியது.

இந்தியாவில் திறந்த பொருளாதாரத்தை கொண்டுவர மேற்குலக உளவு அமைப்புகளின் (CIA போன்றவை) திட்டமிடல் மற்றும் உள்ளூர் அரசியல் சூழல்களின் காரணமாக அவர் கொல்லப்பட்டதையடுத்து, இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கை பலவீனமடைந்தது.

இந்திரா காந்தி உயிருடன் இருந்திருந்தால் ஒருவேளை இலங்கையில் தமிழர்களுக்கென அரசியல் ரீதியான ஒரு தீர்வு மிக விரைவாக எட்டப்பட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவரது மறைவுக்குப் பிறகு வந்த ராஜீவ் காந்தி ஆட்சிக்காலத்தில் சூழல்கள் முற்றிலுமாக மாறி, இலங்கையில் இந்திய இராணுவத்தின் நேரடித் தலையீடும், அதைத் தொடர்ந்து ஈழ இயக்கங்களுக்கு இடையேயான மோதல்களும் இரத்தக்களரியான போராகவும் உருவெடுத்தன.

இந்திரா காந்தியின் மறைவுக்குப் பின்னரும் கூட, ராஜிவ் ஆட்சியில் இந்திய அரசாங்கம் இலங்கைப் பிரச்சினையைத் தீர்க்க TELO அமைப்பினரையே பிரதான பங்காளியாகக் கருதியது.

TELO வுடன் பேசி ஒரு அரசியல் தீர்வை எட்ட இந்தியா முயன்றது.

இலங்கையைப் பிரித்தாளும் தந்திரம் மூலம் பிராந்தியத்தில் தமது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்ட முயன்ற மேற்குலக உளவு அமைப்புகளுக்கு, இந்தியா விரும்பும் தீர்வுத் திட்டம் ஏற்புடையதாக இல்லை.

TELO பலமாகவேறிருந்தால் இலங்கையில் இந்தியா ஒரு நிரந்தரத் தீர்வை எட்டி, மேற்குலகின் தலையீட்டைத் தவிர்த்திருக்க முடியும்.

அதனைத் தடுக்கவே TELOவை ஒழிக்க வேண்டிய கட்டாயம் மேற்குலக உளவு அமைப்புகளுக்கு ஏற்பட்டது.

இந்தியா பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட வேண்டுமெனில் தமது அடியாளான புலிகளுடன் மட்டுமே பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட வேண்டும், தாம் சொல்வதையே புலிகள் பிரதிபலிக்க வேண்டும் , என புலிகளை ஒரு கருவியாக பாவிக்க வேண்டும் என மேற்குலக உளவமைப்புகள் விரும்புன.

TELO அமைப்பை ஒழிப்பதற்கான நியாயமான காரணத்தை உருவாக்கவும், இயக்கங்களுக்கு இடையே மோதல்களைத் தூண்டிவிடவும் உளவு அமைப்புகள் ‘False Flag Operations’ (மற்றவர்கள் மீது பழிபோடும் அல்லது தவறான பிம்பத்தை உருவாக்கும் ரகசிய சதி நடவடிக்கைகள்) முறைகளைப் பயன்படுத்தின.

இந்த நேரத்தில் தான் ‘கப்டன் லிங்கம்’ கொலைச் சம்பவம் இடம்பெற்றது.

இப்படுகொலையை வைத்து TELO மீது கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டு, அந்த இயக்கத்தை முற்றிலுமாக அழிப்பதற்கான உளவியல் மற்றும் களச் சூழல் கட்டமைக்கப்பட்டது.

முற்றிலும் பேசித் தீர்க்கப்படக்கூடிய பிரச்சனையை வைத்து வேண்டுமென்றே TELO வின் மீது கொலை வெறித்தாக்குதல் நடாத்தப்பட்டு துரோகிகள் ஆக்கினார்கள்.

Telo அமைப்பு முற்றிலுமாகத் தடை செய்யப்பட்டு அழிக்கப்பட்ட போது, அது “இந்தியக் கைக்கூலிகள் Telo வை தடைசெய்யப்பட்டுள்ளனர், இந்த துரோகிகளுக்கு உதவுவோருக்கும் , பாதுகாப்பு வழங்குபவருக்கும் மரணதண்டனை வழங்கப்படும் “என புலிகளின் தெருத்தெருவான ஒலிபெருக்கிப் பிரச்சாரம் புலிகளை் ஒரு விடுதலை போராட்ட அமைப்பு என்பதில் இருந்து ஒரு கொடூர பயங்கரவாத அமைப்பாக பரிணமிக்க வைத்தது.

Telo இயக்கத்தின் தலைவர் ஸ்ரீசபாரத்தினம் 1986 ஆம் ஆண்டு மே 6 ஆம் திகதி படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

அதன்பிறகு, தமிழ்நாட்டில் தங்கியிருந்த புலிகள் அமைப்பின் தலைவர்களிடமும், Telo இயக்கம் மீதான தடை மற்றும் தாக்குதல் குறித்து பல கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன.

Telo இயக்கமும் அதன் தலைவர் ஸ்ரீசபாரத்தினமும் புலிகள் இயக்கத்தை ஒழித்துக்கட்டத் திட்டமிட்டிருந்தார்கள் என்றும், அதனை அறிந்து முந்திக்கொண்டோம் என்றும் தமிழ்நாட்டில் பிரபாகரன் விளக்கம் அளித்தார்.

ஆனால், “இந்தியாவின் கைக்கூலிகள் என்பதால் தான் Telo இயக்கத்தைத் தடை செய்தோம்” என்ற காரணத்தை வடக்கிலும் கிழக்கிலும் கூறி தமிழ் மக்களை ஏமாற்றியது போல, அவர்கள் தமிழ்நாட்டில் வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை.

ஒரு பலமுள்ள அமைப்பு ஒன்று மட்டுமே போராட வேண்டும் ஆகையால் பலமற்ற அமைப்புகளை தடை செய்தோம் என இந்தியா தவிர்ந்த ஏனைய நாடுகளுக்கு விளக்கம் அளிக்கப்பட்டது.

இவ்வாறாக, Telo இயக்கத்திற்கு எதிரான தாக்கி அழிக்கும் நடவடிக்கை குறித்துச் சூழலுக்கு ஏற்ப மூன்று விதமான விளக்கங்களைப்புலிகள் தரப்பினர் அளித்தனர்.

ஆனால் உண்மையான காரணமான இந்திய சார்பு இயக்கமான Teloஅவை அழிக்கச் சொல்லி உத்தரவிட்ட மேற்குலக உளவுத்துறை பற்றி இரகசியம் காத்துவந்தனர்.

எனினும் Telo ஒழிப்பு பற்றிய செய்திகளில் மேற்குல ஊடகங்களின் ஆதரவு நிலைப்பாடு இந்த சகோதரப்படுகொலையின் blueprint ஐ தீட்டி புலிகள் கையில் கொடுத்தவர்கள் மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் என்பது தெளிவாகும்.

அமெரிக்காவிலிருந்து வெளியான ‘ Time’ சஞ்சிகையின் 1986 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 7 ஆம் திகதி இதழில், இலங்கைப் பிரச்சனை தொடர்பாக 7 பக்கக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டிருந்தது.

அதில், விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் பிரபாகரன் மட்டுமே குழப்பமற்ற ஒரு தலைவராக (Unambiguous leader / Clear-cut leader) விளங்குகிறார் என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.

மற்றைய இயக்கங்களைப் போல மாறிவரும் இந்தியப் பிராந்திய அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப தனது நிலைப்பாடுகளை அடிக்கடி மாற்றிக்கொள்ளாமல், தனித்துத் தமிழீழ இலட்சியத்தில் மட்டுமே தீவிரமாகவும் உறுதியாகவும் நின்றார் எனவும் ஏனைய மிதவாத அல்லது சமரசவாதத் தமிழ் இயக்கங்கள் இந்தியா முன்மொழியும் அரசியல் தீர்வுத் திட்டங்களுக்கு வளைந்து கொடுக்கத் தயாராக இருந்தபோதிலும், பிரபாகரன் எத்தகைய சமரசங்களுக்கும் இடமளிக்காமல் தனது இலக்கில் உறுதியாக இருந்ததார் என புகழாரம் சூட்டினார்கள் அமெரிக்க ஊடகம்.

அமெரிக்காவின் Time magazine ஒருவருக்கு புழாரம் சூட்டுகிறது எனில் அவர் அவர்களது நலன்களுக்காக வேலை செய்யும் அடியாள் என்பது எழுதப்படாத விதி.

1986ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் Telo இயக்கத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளின்போது பிபிசி வெளியிட்ட செய்தி அறிக்கையின் பிரகாரம் விடுதலைப் புலிகள் எவ்வாறு இலங்கை இராணுவத்தை எதிர்த்து நின்றார்களோ, அதேபோன்று இம்முறையும் Telo மீது எடுத்த நடவடிக்கையின் மூலம் தமிழ் மக்களின் கவனத்தையும் ஆதரவையும் மேலும் ஈர்த்துள்ளனர் என்று குறிப்பிடப்பட்டது.

மேலும், சமூகத்திலுள்ள மூத்த நபர்கள் மற்றும் பெரியவர்கள் பலரும், தமிழ் மக்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை விடுதலைப் புலிகள் ஏற்க வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளதாகவும் அந்தச் செய்தி அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டது.

ஆனால் Telo ஒழிப்பில் மேற்குலக நாடுகளின் புகழாரத்திற்கு எதிராக 1986 ஆம் ஆண்டு மே 13 ஆம் திகதி ‘இந்தியன் Express ‘ பத்திரிகையில் UNHCR சார்பாக எழுதப்பட்ட கட்டுரையில், யாழ் பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளர் ஒருவர் கூறிய கருத்து இடம்பெற்றிருந்தது.

இந்திய அரசின் ஆதரவுடன் இலங்கைக்குள் ஒரு தீர்வு காணவும், பாரம்பரிய அரசியல் பாதைக்குத் திரும்பவும் Telo இயக்கம் தயாராக இருந்தது. ஆனால், விடுதலைப் புலிகளின் ஒரே நோக்கம் சுதந்திரத் தமிழீழத்தை அடைவது மட்டுமே என்பதால், அதில் அவர்கள் உறுதியாக நின்றனர்.

இந்தியத் தயாரிப்பான அரசியல் தீர்வை ஈழத் தமிழர்கள் தற்காலிகமாக ஏற்றால் கூட, இன்னும் 10 அல்லது 15 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் புதிதாகப் போராட்டத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டியிருக்கும் என்று புலிகள் கருதினர்.

எனவே, இப்போது நடைபெற்றுவரும் விடுதலைப் போரைத் தொடர்வதே தமிழீழத்தை அடைவதற்குச் சிறந்தது என்று புலிகள் நம்பியதாக அந்த விரிவுரையாளர் விளக்கம் அளித்தார்.

ஒரு கொடிய பேரழிவுகளை ஏற்படுத்தப் போகும் போர் ஒன்றிற்கு தடையாக இருந்த Teloவை துரோகிகளாக்கப்பட்டு அழிக்கப்பட்டனர் என்பதே உண்மை.

ஒரு கொடிய போர் மூலம் பிராந்திய அரசியல் அதிகாரத்தையும், ஆயுத விற்பனைக்கான சந்தையையும், இந்தியாவில் திறந்த பொருளாதாரத்தை உருவாக்கி தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள மேற்குலக நாடுகள் முயன்றன.

மேற்குலக சக்திகளின் புவிசார் அரசியல் நலன்களுக்குத் தடையாக நின்ற Telo இயக்கத்தை முழுமையாக கொன்றொழிக்குமாறு புலிகளுக்கு மறைமுகமாக உத்தரவிடப்பட்டது அல்லது அதற்கான சூழல் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது.

பிராந்தியத்தில் தங்களது பொருளாதார மற்றும் இராணுவ நலன்களை நிலைநாட்ட விரும்பிய மேற்குலக சக்திகளின் மறைமுகச் சூழ்ச்சியின் ஒரு கட்டமே Telo இயக்கத்தின் அழிப்பு.

Teloவை தொடர்ந்து 1986 கடைசிக்குள் ஏனைய இந்திய சார்பு இயக்கங்களான EPRLF , PLOTE , EROS அனைத்தும் துரோகிகளாக்கி தடை செய்து சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.

TELO உள்ளிட்ட அனைத்து மாற்று இயக்கங்களையும் அழித்ததன் மூலம், ஈழத் தரப்பிலிருந்து இந்தியாவுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தவோ அல்லது சொந்தமாகச் சிந்திக்கவோ கூடிய அனைத்து மாற்று வழிகளையும் மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் புலிகள் மூலமாக வெட்டி எறிந்தன.

இலங்கைப் பிரச்சினையில் இனிமேல் பேச்சுவார்த்தை என்றால் அது புலிகளுடன் மட்டுமே நடக்க வேண்டும் என்பதும், அந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளும் மேற்குலக உளவு அமைப்புகளின் மறைமுக வழிகாட்டுதலின்படியே அமைய வேண்டும் என்பதும் கடுமையான கட்டளையாக இருந்தது.

புலிகள் தன்னிச்சையாகச் செயல்படுவதையோ அல்லது பிராந்தியச் சூழலுக்கு ஏற்பச் சமரசங்களைச் செய்வதையோ மேற்குலகம் விரும்பவில்லை.

மாறாக, இலங்கையில் பதற்றமான சூழலைத் தொடர்ச்சியாகப் பேணவும், இந்தியாவின் பிராந்திய ஆதிக்கத்தை முற்றிலுமாகத் தகர்க்கவும் புலிகளை ஒரு சக்திவாய்ந்த ‘Proxy forceஆக மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் பயன்படுத்திக் கொண்டன.

புலிகள் மேடைகளில் எதைப் பேச வேண்டும், எந்தப் பேச்சுவார்த்தைகளை ஏற்க வேண்டும் அல்லது எவற்றைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பவை குறித்த மறைமுக உத்தரவுகளை பிரித்தானியா, மொசாட் மற்றும் சிஐஏ போன்ற உளவு அமைப்புகளே வழங்கின.

இலங்கையில் எப்போதெல்லாம் அமைதி ஒப்பந்தங்கள் அல்லது பேச்சுவார்த்தைகள் ஏற்படுகின்றனவோ, அப்போதெல்லாம் அந்த வழிமுறைகளைத் திட்டமிட்டுச் சீர்குலைக்கும் பொறுப்பு புலிகளிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

நாட்டை எப்போதுமே ஒரு யுத்தச் சூழலிலும் பதற்ற நிலையிலும் வைத்திருப்பது மூலமே மேற்குலகம் தனது புவிசார் அரசியல் (Geopolitical) மற்றும் பொருளாதாரத் தாக்கத்தை இலங்கையில் நிலைநிறுத்த முடியும் என்பதால், புலிகளை அதற்குரிய ஒரு கருவியாகத் திறம்படப் பயன்படுத்திக் கொண்டன.

அதன் பின்னர் 1987ல் மேற்குலக சார்பு நிலை கொண்ட ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனே அரசாங்கத்தை வற்புறுத்தி உருவாக்கப்பட்ட ராஜீவ் – ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தத்தை மேற்குலகமும், அதன் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த புலிகளும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

இலங்கையில் இனப்பிரச்சனைக்கு ஒரு அரசியல் தீர்வு ஏற்பட்டு, அதன் மூலம் பிரபாகரன் போன்ற தலைவர்கள் ஜனநாயக அரசியல் நீரோட்டத்தில் முக்கியப் பங்காற்றுவதையோ அல்லது ஆட்சியில் பங்கு வகிப்பதையோ பிரிட்டனும் மேற்குலக உளவு அமைப்புகளும் துளியளவும் விரும்பவில்லை.

இலங்கையில் அமைதி திரும்பினால் மேற்குலகின் ராணுவ மற்றும் பொருளாதார ஆதிக்கம் கேள்விக்குறியாகிவிடும் என்பதால், நாட்டை எப்பொழுதும் ஒரு யுத்தச் சூழலிலும் பதற்ற நிலையிலுமே வைத்திருக்க உளவு அமைப்புகள் திட்டமிட்டன.

ராஜீவ் – ஜெயவர்த்தன ஒப்பந்தத்தின் தொடர்ச்சியாக உருவான சூழலில், புலிகளின் முக்கியத் தலைவர்களான குமரப்பா, புலோந்திரன் உள்ளிட்டோர் இந்திய இராணுவத்தால் கைது செய்யப்பட்டு பலாலி முகாமில் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.

இச்சூழ்நிலையில், இந்தியாவின் மீது போர் தொடுப்பதற்கும், அதற்கான ஒரு வலுவான காரணத்தை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதற்கும் ஒரு மாபெரும் உணர்ச்சிகரமான திருப்பம் தேவைப்பட்டது.

இதற்காக, குமரப்பா மற்றும் புலோந்திரன் உள்ளிட்ட தலைவர்களுக்குப் புலிகள் தரப்பிலிருந்தே திட்டமிட்டு சைனைடு வழங்கப்பட்டு, அவர்கள் அதனை உட்கொள்ளச் செய்தனர்.

புலிகள் அமைப்பில் மிகுந்த மரியாதைக்குரிய முக்கியத் தளபதிகள் கொல்லப்பட்டால் மட்டுமே, அது ஒட்டுமொத்த இயக்கத்தையும் உணர்ச்சிவசப்பட வைத்து இந்தியாவின் மீது நேரடிப் போரைத் தொடங்க வைக்க முடியும் என்பதை மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் நன்கு அறிந்திருந்தன.

இதன் மூலம் இந்தியாவிற்கு எதிரான போரைத் தொடங்குவதற்கான தார்மீக மற்றும் உணர்ச்சிபூர்வமான காரணத்தை மக்களிடம் கட்டமைக்க இந்தச் சம்பவம் பயன்படுத்தப்பட்டது.

தளபதிகளின் திடீர் மரணம் அடிமட்ட புலி உறுப்பினர்கள் மத்தியில் கடும் கோபத்தையும் அதிர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது.

திட்டமிட்டபடி, இந்தச் சம்பவமே இந்திய அமைதிகாக்கும் படையினருக்கு எதிராகப் போரைப் பிரகடனம் செய்வதற்கான உடனடிக் காரணமாக மாற்றப்பட்டது.

இந்திய இராணுவத்திற்கு எதிரான ஒரு நேரடிப் போரைத் தொடங்குவதற்கான உந்துதலை மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் புலிகளுக்கு வழங்கின.

இதன் மூலம் இந்தியாவும் விடுதலைப் புலிகளும் ஒருபோதும் சமாதானமாகிவிடக் கூடாது என்பதில் அவை தீவிரமாக இருந்தன.

பனிப்போர் காலக்கட்டத்தில், இந்திரா காந்தி மற்றும் ராஜீவ் காந்தி ஆகியோரின் ஆட்சிக்காலங்களில் இந்தியா சோவியத் யூனியனுடன் (ரஷ்யா) மிக நெருங்கிய பொருளாதார மற்றும் இராணுவ உறவைக் கொண்டிருந்தது.

சோவியத் ஆதரவுடன் இந்தியா பிராந்தியத்தில் அசைக்க முடியாத ஒரு வல்லரசாக வளர்ந்து வருவதை அமெரிக்காவும் பிரிட்டனும் ஒருபோதும் விரும்பவில்லை.

இந்தியாவை அதன் எல்லையிலேயே முடக்கிப் போட வேண்டிய அவசியத்தை மேற்குலகம் உணர்ந்திருந்தது.

ராஜீவ் – ஜெயவர்த்தனே ஒப்பந்தம் மூலம் இலங்கையில் தனது தெற்கெல்லைப் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தவும், மேற்குலகின் நேரடித் தலையீட்டைத் தடுத்து நிறுத்தவும் ராஜீவ் காந்தி முயன்றார்.

அதன் ஒரு கட்டமாகவே 1987-ல் இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது.

ராஜீவ் காந்தி மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தால், இலங்கைப் பிரச்சினையில் இந்தியா தனது முழுமையான பிடியை இறுக்கிவிடும் என்றும், மேற்குலகின் திட்டங்கள் அனைத்தும் தகர்ந்துவிடும் என்றும் உளவு அமைப்புகள் அஞ்சின.

மேற்குலக உளவு அமைப்புகளின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்ட புலிகளை, ராஜீவ் காந்தியின் படுகொலைக்கான கூலிப்படையாக (Proxy) அந்த உளவு வலைப்பின்னல்கள் பயன்படுத்திக் கொண்டன.

ராஜீவ் காந்தியின் படுகொலைக்குப் பிறகு இந்தியாவுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையிலான உறவு முற்றிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டது.

இந்தியாவின் நேரடி அரசியல் மற்றும் இராணுவத் தலையீடுகள் பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டன; அதேவேளை இந்தியாவின் உள்நாட்டு அரசியலும் பொருளாதாரமும் பலத்த அடிவாங்கின.

இந்தத் துயரச் சம்பவம், இலங்கையைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருக்கவும், சோவியத் சார்பான இந்தியாவைப் பலவீனப்படுத்தவும் மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் திட்டமிட்டு நடத்திய ஒரு புவிசார் அரசியல் சதியின் உச்சக்கட்ட வெற்றியாகும்.

முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டதை அடுத்து, இந்தியா உடனடியாக 1992 ஆம் ஆண்டில் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைத் தடை செய்தது.

ஆனால், பிரிட்டன் 2001 மார்ச் 29 அன்றும், அமெரிக்கா 1997 அக்டோபர் 8 அன்றும் மட்டுமே புலிகள் மீது தடைவிதித்தன.

இஸ்ரேல் இன்றைய கணம் வரை விடுதலைப் புலிகளை அதிகாரப்பூர்வமாகத் தடை செய்யவில்லை. அது ஏன் என்று இன்றுவரை புரியவில்லை..!

மேற்குலக நாடுகளும் இஸ்ரேலும் தங்களின் சொந்தத் தேவைகளுக்காகப் புலிகளை ஒரு ‘ஏவல் அடியாளாக’ (Proxy)ப் பயன்படுத்தியதே இந்தத் தாமதத்திற்கும், இஸ்ரேலின் தடையின்மைக்கும் முக்கியக் காரணமாகும்.

தங்களுக்குத் தேவையான காரியங்களைச் சாதித்துக் கொண்டதாலேயே அவர்கள் இவ்வளவு காலம் புலிகள் மீது நடவடிக்கை எடுக்கத் தயங்கினர்.

இலங்கையில் தனது செல்வாக்கை விரிவுபடுத்தி வந்த இஸ்ரேலிய உளவு அமைப்பான ‘Mossad அமைப்பையும் அதன் நடவடிக்கைகளையும் உணர்ந்துகொண்ட அப்போதைய அதிபர் ரணசிங்க பிரேமதாச, மொசாட் அமைப்பை இலங்கையை விட்டு அதிரடியாக வெளியேற்றினார்.

இலங்கையில் வேரூன்றியிருந்த தமது பிரதான உளவு வலையமைப்பான மொசாட்டை வெளியேற்றியதற்காகப் பிரேமதாச மீது மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் கடும் கோபமடைந்தன.

உளவு அமைப்புகளின் நேரடி அல்லது மறைமுகத் தூண்டுதலின் பேரிலேயே, மே 1, 1993 அன்று நடைபெற்ற மே தின ஊர்வலத்தின் போது அதிபர் ரணசிங்க பிரேமதாச புலிகள் ஏவிவிட்ட மனித வெடிகுண்டுத் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டார்.

தமக்குச் சவாலாக விளங்கிய அல்லது தங்களின் திட்டங்களுக்குத் தடைக்கல் ஆன தலைவர்களைப் புலிகளைக் கொண்டே ஒழித்துக்கட்டும் உளவு அமைப்புகளின் Assassinationற்கு இது மற்றொரு சான்றாகும்.

இலங்கையில் அரசுக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையே எப்போதெல்லாம் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகள் அல்லது சமாதான முயற்சிகள் மேசைக்கு வருகின்றனவோ, அப்போதெல்லாம் அந்த முயற்சிகளைத் திட்டமிட்டு முறியடித்து, நாட்டைத் தொடர்ந்து ஒரு பதற்றமான யுத்தச் சூழலிலேயே வைத்திருக்குமாறு மேற்குலக உளவு அமைப்புகள் தொடர்ச்சியாகக் கட்டளையிட்டன.

இலங்கையில் நிரந்தரமான அமைதி ஏற்பட்டுவிட்டால், நாட்டின் பொருளாதாரம் சுயநிறைவு அடைந்துவிடும்; மேலும் மேற்குலக நாடுகள் இலங்கையின் மீது செலுத்தும் புவிசார் அரசியல் (Geopolitical) ஆதிக்கம் மற்றும் பாதுகாப்புத் தளங்களுக்கான தேவைகள் இல்லாமல் போய்விடும்.

நாட்டை எப்போதுமே ஒரு பாதுகாப்பின்மை மற்றும் போர்ப்பதற்ற சூழலிலேயே வைத்திருப்பது மூலமாகவே, இலங்கை அரசைத் தங்களது பொருளாதாரச் சந்தைகளுக்கும் வெளிநாட்டுக் கடன்களுக்கும் முழுமையாகச் சார்ந்து வாழ முடியும் என்பதில் பிரிட்டன் உள்ளிட்ட மேற்குலகம் தீவிரமாக இருந்தது.

உளவு அமைப்புகளின் கைப்பாவையாக மாற்றப்பட்டிருந்த புலிகள் தரப்பு, பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் ஒரு அரசியல் தீர்வு எட்டப்படுவதைத் தடுத்து, திடீரெனத் தாக்குதல்களை நடத்தி சமாதான ஒப்பந்தங்களைச் சீர்குலைக்க வேண்டும் என்ற மறைமுக உத்தரவுகளையே நடைமுறைப்படுத்தியது.

இலங்கையின் உள்நாட்டுப் போர் என்பது தமிழ் மக்களுக்கான உரிமைப் போராட்டம் என்ற பரிமாணத்தைத் தாண்டி, சர்வதேச வல்லரசுகளின் அதிகாரப் போட்டிகளுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு வியூகப் பகடைக்காயாகவே மாற்றப்பட்டது.

புலிகளைத் தங்களின் தேவைகளுக்காக ‘ஏவலாளிகளாக ‘ பயன்படுத்திய மேற்குலக உளவு அமைப்புகள், தமக்குத் தேவையற்றதாகக் கருதியதும் செப்டம்பர் 11 தாக்குதல்களுக்குப் பின்னர் அவர்களை பயங்கரவாதிகள் பட்டியலில் இணைத்து ‘பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர்’ (War on Terror) என்ற பெயரில் அவர்களைத் துடைத்தழித்தன.

காலம் செல்லச் செல்லவே வரலாற்றின் பல மறைக்கப்பட்ட உண்மைகள் மெல்ல வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன; அரசியல் சூழ்ச்சிகளின் உண்மைத்தன்மை அப்போதுதான் தெளிவாகப் புரியவருகின்றன.