பாலா தம்பு: தொழிலாளர்களுக்காக அறுபத்தாறு ஆண்டுகள் ஒலித்த குரல்

அவர் பதவி வகித்த காலத்தின் நீளம் மட்டுமே அவரை முக்கியமானவராக்கவில்லை. காலனித்துவ ஆட்சிக்கெதிரான இளைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவராக அரசியலில் நுழைந்தார்; அரச ஊழியர்களின் வேலைநிறுத்தத்தில் பங்கேற்றதால் விரிவுரையாளர் பணியை இழந்தார்; சிறிய வெள்ளைக்கழுத்துப் பணியாளர் சங்கத்தைத் தொழிற்சாலை மற்றும் உடலுழைப்புத் தொழிலாளர்களையும் உள்ளடக்கிய பெரிய அமைப்பாக மாற்றினார்; வேலைநிறுத்தங்களை வழிநடத்தினார்; கூட்டு ஒப்பந்தங்களை உருவாக்கினார்; அரசின் அவசரகால அதிகாரங்களை எதிர்த்தார்; நீதிமன்றத்தில் அரசியல் கைதிகளுக்காக வாதிட்டார்.

தமிழர் ஒருவராகப் பிறந்திருந்தபோதும் அவர் தலைமை தாங்கிய சங்கம் எந்த ஓர் இனத்துக்கோ மொழிக்கோ உரியதாக இருக்கவில்லை. சிங்களம், தமிழ், ஆங்கிலம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் உரையாற்றிய அவர், இன மற்றும் மதப் பிரிவுகளைக் கடந்த தொழிலாளர் ஒற்றுமையை உருவாக்க முயன்றார். அதேவேளை, அவரது மிக நீண்டகாலத் தலைமை, சில வேலைநிறுத்தங்களில் எடுத்த நிலைப்பாடு மற்றும் தொழிற்சங்கத்துக்கும் அரசியல் கட்சிக்கும் இடையே அவர் உருவாக்கிய உறவு ஆகியவை விமர்சனங்களுக்கும் இடமளித்தன.
சாதனைகளையும் முரண்பாடுகளையும் ஒன்றாகக் கொண்ட அந்த நீண்ட வாழ்க்கை, இலங்கையின் நவீன தொழிலாளர் இயக்க வரலாற்றின் ஒரு முக்கிய அத்தியாயமாகும்.

வசதியான பின்னணியிலிருந்து வந்த புரட்சியாளர்
பிலிப்ஸ் பாலேந்திர தம்பு என்ற முழுப்பெயரைக் கொண்ட பாலா தம்பு 1922 மே 23ஆம் தேதி யாழ்ப்பாணத் தொடர்புடைய ஒரு செல்வாக்குமிக்க குடும்பத்தில் பிறந்தார். அவரது குடும்பப் பின்னணி காலனித்துவ நிர்வாகத்தின் உயர்நிலைகளுக்குச் செல்லக்கூடிய கல்வி மற்றும் சமூக வாய்ப்புகளை அவருக்கு வழங்கியது. கொழும்பு ரோயல் கல்லூரியில் கல்வி கற்ற அவர், புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட இலங்கைப் பல்கலைக்கழகத்தில் அறிவியல் பயின்றார். 1943ஆம் ஆண்டு அறிவியல் இளங்கலைப் பட்டத்தையும், 1944ஆம் ஆண்டு லண்டன் பல்கலைக்கழகத் தகுதியையும் பெற்றார். தாவரவியல் மற்றும் தோட்டக்கலை அவரது சிறப்புத் துறைகளாக இருந்தன.
அவரது கல்வியைப் பார்க்கும்போது, பாதுகாப்பான அரசுப் பணியுடன் கூடிய வசதியான வாழ்க்கையே இயல்பான எதிர்காலமாகத் தோன்றியிருக்கும். ஆனால் பாடசாலைப் பருவத்திலேயே அவர் காலனித்துவ எதிர்ப்பு அரசியலால் ஈர்க்கப்பட்டார்.
1930களில் பிரித்தானியப் பேரரசின் நினைவு நிகழ்வுகளுக்கு மாற்றாக இலங்கை மக்களின் தியாகங்களையும் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பையும் முன்னிறுத்திய சூரியமல் இயக்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டார். இந்த இயக்கம் பின்னர் இலங்கையின் முக்கிய இடதுசாரித் தலைவர்களாக வளர்ந்த பல இளைஞர்களுக்கான அரசியல் நுழைவாயிலாக அமைந்தது.
தலைமறைவு அரசியலில் தொடங்கிய பயணம்
இரண்டாம் உலகப்போரின்போது இலங்கையின் இடதுசாரி இயக்கங்கள் பிரித்தானியப் போர் நடவடிக்கைகளை எதிர்த்தன. காலனித்துவ ஆட்சிக்கு உட்பட்ட மக்கள் தங்களைக் கட்டுப்படுத்திய பேரரசின் போருக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். பாலா தம்பு தனது பதின்ம வயதின் இறுதியில் லங்கா சமசமாஜக் கட்சியில் இணைந்தார். 1941ஆம் ஆண்டளவில் கட்சி தடைசெய்யப்பட்டு அதன் முக்கியத் தலைவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்ததால், அவர் தலைமறைவு அரசியல் பணிகளில் ஈடுபட வேண்டியிருந்தது.
1942ஆம் ஆண்டு உருவான இந்திய போல்ஷெவிக்–லெனினியக் கட்சியின் தொடக்ககாலப் பணிகளிலும் பங்கேற்றார். இலங்கையையும் இந்தியாவையும் தனித்தனி காலனிகளாக மட்டும் பார்க்காமல், தெற்காசிய மக்களின் விடுதலையைப் பொதுவான ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டமாக அணுகிய ட்ரொட்ஸ்கிய இயக்கம் அது.
பிரித்தானியப் படைவீரர்களிடையே போர் மற்றும் காலனித்துவம் தொடர்பான அரசியல் பிரசுரங்களை விநியோகித்தல், தொழிலாளர்களுக்காக மறைவான அரசியல் வகுப்புகளை நடத்துதல் போன்ற அபாயகரமான பணிகளில் தம்பு ஈடுபட்டதாக அவரது அரசியல் வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. அறிவியல் மாணவராக இருந்த இளைஞர், அரசின் கண்காணிப்புக்குள் இயங்கிய ஒரு புரட்சிகரச் செயற்பாட்டாளராக மாறியிருந்தார்.
வேலைநிறுத்தத்தால் இழந்த விரிவுரையாளர் பணி
1944ஆம் ஆண்டளவில் தம்பு விவசாயத் துறையின் பயிற்சி நிறுவனத்தில் தாவரவியல் மற்றும் தோட்டக்கலை விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றத் தொடங்கினார். பொதுத்துறை ஊழியர்களிடையே தொழிற்சங்க மற்றும் அரசியல் கல்வி வகுப்புகளையும் நடத்தினார். 1947ஆம் ஆண்டு அரச ஊழியர்கள் ஊதியம் மற்றும் தொழில் உரிமைகளுக்காகப் பொதுவேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். இலங்கை முறையான சுதந்திரத்தைப் பெறுவதற்கு முன்பு நடைபெற்ற இந்தப் போராட்டத்தைப் பிரித்தானியக் காலனித்துவ நிர்வாகம் கடுமையாக ஒடுக்கியது.
பாலா தம்பு வேலைநிறுத்தத்துக்கு ஆதரவாகப் பொதுவெளியில் உரையாற்றினார். அரச ஊழியராக இருந்தபோதும் நிர்வாகத்தின் கட்டளைக்கு உட்படாமல் தொழிலாளர்களின் பக்கம் நின்றதற்காக அவர் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டார்.
பாதுகாப்பான அரசுப் பணியை இழந்த அந்தத் தருணமே அவரது வாழ்க்கையை நிரந்தரமாக மாற்றியது. பின்னர் தனது அறிவியல் தொழிலுக்குத் திரும்பாமல், முழுநேரத் தொழிற்சங்கப் பணியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். தொழிலாளர் வர்க்கம் தனக்கு முதலில் ஒரு கோட்பாட்டு வகையாக மட்டுமே தெரிந்ததாகவும், அவர்களுடன் நேரடியாகப் பணியாற்றிய பின்னரே அந்த வாழ்க்கையின் உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்டதாகவும் அவர் பிற்காலத்தில் நேர்மையாக நினைவுகூர்ந்தார்.
ஒரு சிறிய சங்கத்தின் தலைமையை ஏற்ற தருணம்
இலங்கை வர்த்தக ஊழியர் சங்கம் 1928ஆம் ஆண்டு வணிக நிறுவனங்களில் பணியாற்றிய வெள்ளைக்கழுத்துப் பணியாளர்களுக்கான சங்கமாகத் தொடங்கப்பட்டது. பாலா தம்பு அதில் இணைந்தபோது சில நூறு உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சிறிய அமைப்பாகவே அது இருந்தது. 1948 பிப்ரவரி 1ஆம் தேதி நடைபெற்ற சங்க மாநாட்டில், அப்போது அதன் தலைமையில் இருந்த ஏ. ஈ. குணசிங்கவுக்கு எதிராகப் போட்டியிட்ட தம்பு பொதுச் செயலாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இலங்கை முறையான சுதந்திரத்தைப் பெற்ற அதே காலத்தில், தொழிற்சங்கத்தின் தலைமையும் புதிய தலைமுறையிடம் சென்றது.
அவர் பொறுப்பேற்ற பின்னர் சங்கத்தின் செயல்முறைகள் மாற்றப்பட்டன. உறுப்பினர்களின் நேரடி பங்கேற்பு, கிளை அமைப்புகள், வேலைநிறுத்தக் குழுக்கள், தொடர்ச்சியான பேச்சுவார்த்தை மற்றும் அரசியல் கல்வி ஆகியவற்றுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது.
வேலைநிறுத்தத்தை அறிவிப்பது மட்டும் அவரது அமைப்பு முறையாக இருக்கவில்லை. போராட்டத்தில் ஈடுபடும் தொழிலாளர்களின் குடும்ப நிலை, பொருளாதாரத் தேவை மற்றும் வேலைநிறுத்தத்தைத் தொடரக்கூடிய ஆற்றல் ஆகியவற்றையும் கிளைக் குழுக்கள் கண்காணிக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். போராட்ட மனஉறுதியை நீண்டகாலம் பேணுவதற்கு ஒழுங்கான அமைப்பும் பரஸ்பர ஆதரவும் தேவை என்பதை அவர் புரிந்திருந்தார்.
வெள்ளைக்கழுத்துச் சங்கத்திலிருந்து பொதுத் தொழிலாளர் அமைப்பாக
தம்புவின் தலைமையில் சங்கம் வணிக அலுவலக ஊழியர்களுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. தொழிற்சாலைப் பணியாளர்கள், பொறியியல் தொழிலாளர்கள், துறைமுகப் பணியாளர்கள், உடலுழைப்பாளர்கள் மற்றும் பிற தனியார் துறை ஊழியர்களுக்கும் உறுப்புரிமை வழங்கத் தொடங்கியது. அதற்கேற்ப அதன் பெயரும் இலங்கை வர்த்தக, தொழிற்துறை மற்றும் பொதுத் தொழிலாளர் சங்கம் என விரிவடைந்தது. வெள்ளைக்கழுத்துப் பணிக்கும் உடலுழைப்புக்கும் இடையே செயற்கையாக உருவாக்கப்பட்ட சமூக இடைவெளியைக் குறைக்கும் முயற்சியாக இந்த மாற்றம் அமைந்தது.
ஒரு அலுவலக எழுத்தரும் தொழிற்சாலை இயந்திரப் பணியாளரும் வேறுபட்ட பணிகளைச் செய்தாலும், இருவரும் தங்கள் உழைப்பை ஊதியத்துக்காக வழங்குகிறார்கள்; வேலைப் பாதுகாப்பு, நியாயமான ஊதியம், விடுமுறை மற்றும் சங்கம் அமைக்கும் உரிமை ஆகியவை இருவருக்கும் பொதுவானவை என்பதே அதன் அடிப்படை.
பின்னர் இந்தச் சங்கம் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட வணிக மற்றும் தொழிற்துறை நிறுவனங்களில் கிளைகளைக் கொண்ட, பல்லாயிரக்கணக்கான உறுப்பினர்களை இணைத்த பெரிய தொழிற்சங்கமாக வளர்ந்தது. தமிழ் வம்சாவளியைச் சேர்ந்த தம்பு, பெரும்பாலும் சிங்கள மொழி பேசும் தொழிலாளர்களை உள்ளடக்கிய இந்த நாடளாவிய அமைப்பை வழிநடத்தியது இலங்கையின் இன அரசியல் சூழலில் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
1953 ஹர்த்தாலில் எழுந்த மக்கள் சக்தி
சுதந்திரத்துக்குப் பின்னர் இலங்கை எதிர்கொண்ட முதலாவது பெரிய மக்கள் எழுச்சியாக 1953 ஹர்த்தால் கருதப்படுகிறது. அரசாங்கம் அரிசி மானியத்தைக் குறைத்து, அத்தியாவசியப் பொருட்களின் விலையை உயர்த்தியதால் ஏழை மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டது. இடதுசாரிக் கட்சிகளும் தொழிற்சங்கங்களும் இணைந்து 1953 ஆகஸ்ட் 12ஆம் தேதி நாடளாவிய ஹர்த்தாலுக்கு அழைப்பு விடுத்தன. வேலைநிறுத்தம், கடையடைப்பு, போக்குவரத்து மறியல் மற்றும் பொதுப் போராட்டங்கள் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் நடைபெற்றன.
இலங்கை வர்த்தக ஊழியர் சங்கத்துக்குள் ஹர்த்தாலில் பங்கேற்பது குறித்து கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தன. தம்பு சங்க உறுப்பினர்களைத் திரட்டி, கருப்புப் பட்டைகள் அணிந்து போராட்டத்துக்கு ஆதரவு வழங்கச் செய்தார். நாடு முழுவதும் பயணம் செய்து கூட்டங்களில் உரையாற்றி தொழிலாளர்களை அணிதிரட்டினார்.
இந்த எழுச்சி வெறும் ஊதியப் பிரச்சினையைக் கடந்தது. அரசின் பொருளாதார முடிவுகள் மக்களின் உணவு மற்றும் வாழ்வாதாரத்தைப் பாதிக்கும்போது, தொழிலாளர்களுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் அவற்றை எதிர்க்கும் ஜனநாயக உரிமை உண்டு என்பதை அது வெளிப்படுத்தியது.
போராட்டத்தின்போது காவல்துறை வன்முறை ஏற்பட்டதுடன் குறைந்தது பத்துப் பேர் கொல்லப்பட்டனர். ஹர்த்தால் ஒரு நாளில் முடிவடைந்தாலும் அரசாங்கத்தின் அரசியல் நம்பகத்தன்மையை உலுக்கியது; பிரதமர் டட்லி சேனாநாயக்க பின்னர் பதவி விலகினார். இந்த வரலாற்று எழுச்சியின் முக்கிய அமைப்பாளர்களில் ஒருவராக பாலா தம்பு இடம்பெற்றார்.
வேலைநிறுத்தங்களால் பெற்ற உரிமைகள்
தம்புவின் தலைமையில் சங்கம் பல நீண்டகாலப் போராட்டங்களை நடத்தியது. 1949ஆம் ஆண்டு ஒரு நிறுவனத்துடனான முதல் மோதலிலிருந்து தொடங்கி, 1957ஆம் ஆண்டு Times of Ceylon பணிமுடக்கம், 1959ஆம் ஆண்டு லேக் ஹவுஸ் வேலைநிறுத்தம், புரூக் பாண்ட் ஊக்கத்தொகைப் போராட்டம் மற்றும் கொழும்புத் துறைமுகப் போராட்டம் உள்ளிட்ட பல தொழிலாளர் நடவடிக்கைகளில் அவர் தலைமை வகித்தார். 1963–1964 காலப்பகுதியில் கொழும்புத் துறைமுகத்தில் தொடங்கிய போராட்டம் நாடளாவிய பொது வேலைநிறுத்தமாக விரிவடைந்தது. சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க அரசாங்கம் அவசரகால அதிகாரங்களைப் பயன்படுத்தியபோதும், தம்பு போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தார்.
பின்னர் வானொலி ஊழியர்கள், மோட்டார் தொழிற்துறைப் பணியாளர்கள், ஆடைத் தொழிலாளர்கள், இரசாயனத் தொழிற்சாலை ஊழியர்கள் மற்றும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் பணியாளர்கள் மேற்கொண்ட பல போராட்டங்களிலும் சங்கம் ஈடுபட்டது. சில வேலைநிறுத்தங்கள் சில வாரங்களிலும், சில பல மாதங்களிலும், ஒரு பெண்கள் ஆடைத் தொழிலாளர் போராட்டம் நூற்றுக்கணக்கான நாட்களிலும் நீடித்தது.
இத்தகைய போராட்டங்களின் மூலம் ஊக்கத்தொகை, வாழ்க்கைச் செலவுக் குறியீட்டுடன் இணைந்த கொடுப்பனவு, பணிநீக்கப் பாதுகாப்பு, ஒழுங்கு நடவடிக்கைகளில் நியாயமான விசாரணை மற்றும் சங்க அங்கீகாரம் போன்ற உரிமைகள் முன்னேறின.
வேலைநிறுத்தத்தையும் பேச்சுவார்த்தையையும் இணைத்தவர்
தம்பு போர்க்குணமிக்க வேலைநிறுத்தத் தலைவராக அறியப்பட்டபோதிலும், பேச்சுவார்த்தையையும் சட்டரீதியான ஒப்பந்தங்களையும் புறக்கணிக்கவில்லை. தொழிலாளர்களின் கூட்டு வலிமையை நிலையான உரிமைகளாக மாற்ற எழுத்துபூர்வமான ஒப்பந்தங்கள் அவசியம் என்று கருதினார். 1961ஆம் ஆண்டு இலங்கை வர்த்தக ஊழியர் சங்கமும் இலங்கை முதலாளிமார் சம்மேளனமும் செய்துகொண்ட கூட்டு ஒப்பந்தம் நாட்டின் தனியார் துறைத் தொழில் உறவுகளில் ஒரு முக்கிய முன்னோடியாக அமைந்தது. அக்காலத்தில் இலங்கையில் உருவாக்கப்பட்ட மிக விரிவான கூட்டு ஒப்பந்தங்களில் ஒன்றான அது, ஊதியம், பணிநிலை, விடுமுறை, ஒழுங்கு நடவடிக்கை மற்றும் தொழிற்சங்க அங்கீகாரம் தொடர்பான நடைமுறைகளை வரையறுத்தது.
1967ஆம் ஆண்டு திருத்தப்பட்ட ஒப்பந்தத்தில், உறுப்பினர்களின் ஒப்புதலுடன் ஊதியத்திலிருந்து சங்கச் சந்தாவை நேரடியாகப் பெறுவதற்கான ஏற்பாடும் சேர்க்கப்பட்டது. இது தனியார் துறையில் சங்கங்களின் நிர்வாக நிலைத்தன்மையை வலுப்படுத்திய முன்னோடி ஏற்பாடாக இருந்தது.
முதலாளிகளுடன் ஒப்பந்தம் செய்வது சரணடைவதாக அவர் கருதவில்லை. ஒழுங்கான வேலைநிறுத்தத் தயாரிப்பும் உறுதியான பேச்சுவார்த்தையும் ஒன்றுக்கொன்று துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது அணுகுமுறை. எனினும் பின்னாளில் இந்த நீண்டகால ஒப்பந்த உறவு தொழிற்சங்கத்தின் போர்க்குணத்தை கட்டுப்படுத்தியதாக அவரது இடதுசாரி விமர்சகர்கள் குற்றம்சாட்டினர்.
அரசாங்கப் பதவிக்காகக் கொள்கையை விட்டுக்கொடுக்க மறுத்தவர்
லங்கா சமசமாஜக் கட்சி 1950களிலும் 1960களின் தொடக்கத்திலும் இலங்கையின் முக்கியமான இடதுசாரிச் சக்தியாக இருந்தது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சுயாதீன அரசியலை வலியுறுத்திய அந்தக் கட்சி, பின்னர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க தலைமையிலான ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியுடன் கூட்டணி அமைப்பதை நோக்கி நகர்ந்தது. 1964ஆம் ஆண்டு லங்கா சமசமாஜக் கட்சி அரசாங்கத்தில் இணைவதற்குத் தீர்மானித்தபோது, பாலா தம்பு அதனை எதிர்த்தார். தொழிலாளர்களின் சுயாதீன அரசியல் அமைப்பு முதலாளித்துவ அரசாங்கத்தில் அமைச்சுப் பதவிகளை ஏற்றுக்கொண்டால், உழைக்கும் மக்களின் எதிர்ப்பைத் தணிக்கும் கருவியாக மாறிவிடும் என்று அவர் கருதினார்.
எட்மண்ட் சமரக்கொடி, மெரில் பெர்னாண்டோ, வி. கராலசிங்கம் உள்ளிட்ட எதிர்ப்பாளர்களுடன் இணைந்து கட்சியிலிருந்து பிரிந்து லங்கா சமசமாஜக் கட்சி—புரட்சிகரப் பிரிவை உருவாக்கினார். பழைய கட்சி நான்காம் அகிலத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டபோது, புதிய புரட்சிகரப் பிரிவு அதன் இலங்கைக் கிளையாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
இந்தப் பிரிவு பின்னர் உள்முரண்பாடுகளால் மீண்டும் சிதறியது. தம்புவின் அமைப்பு புரட்சிகர மார்க்சியக் கட்சி என்ற பெயரிலும் இயங்கியது. ஆனால் பெரிய மக்கள் அரசியல் கட்சியாக வளர முடியாமல், அதன் செயல்பாட்டின் முக்கிய ஆதாரமாக வர்த்தக ஊழியர் சங்கமே மாறியது.
தொழிற்சங்கத் தலைவராக அவர் பெற்ற செல்வாக்கை விரிவான அரசியல் இயக்கமாக மாற்றுவதில் ஏற்பட்ட இந்தத் தோல்வி, அவரது அரசியல் வாழ்க்கையின் முக்கியமான வரம்புகளில் ஒன்றாகும்.
தேர்தலில் கிடைக்காத வெற்றி
பாலா தம்பு கொழும்பு மத்தித் தொகுதியில் 1960 மார்ச், 1960 ஜூலை மற்றும் 1965 பொதுத் தேர்தல்களில் போட்டியிட்டார். தொழிலாளர்கள் மத்தியில் பரவலான அறிமுகம் இருந்தபோதும் நாடாளுமன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. பல உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த நகரத் தொகுதியான கொழும்பு மத்தியில் இன, மத, கட்சி மற்றும் தனிநபர் செல்வாக்குகள் சிக்கலான முறையில் இயங்கின. தொழிற்சங்கக் கூட்டங்களில் ஆயிரக்கணக்கானவர்களை ஈர்க்கும் ஆற்றல் தேர்தல் வாக்குகளாக அதே அளவில் மாறவில்லை.
இந்தத் தோல்விகளுக்குப் பின்னர் நாடாளுமன்ற அரசியலைவிட தொழிற்சங்கப் பணிக்கே அவர் அதிக முக்கியத்துவம் அளித்தார். அரசாங்கமும் எதிர்க்கட்சியும் மாறிமாறி ஆட்சிக்கு வந்தாலும், இரண்டும் முதலாளித்துவப் பொருளாதார அமைப்பின் பாதுகாப்பு வால்வுகளாகச் செயல்படுகின்றன என்ற விமர்சனத்தை அவர் தொடர்ந்து முன்வைத்தார்.
நீதிமன்றத்தில் தொடர்ந்த மனித உரிமைப் பணி
தொழிற்சங்கப் பணியுடன் சட்டக் கல்வியையும் முடித்த தம்பு, வழக்கறிஞராகப் பதிவு செய்து குற்றவியல் வழக்குகளில் பணியாற்றினார். தொழிலாளர் பிரச்சினைகளை வேலைநிறுத்த மேடையில் மட்டும் அல்லாமல் நீதிமன்றத்திலும் எதிர்கொள்ள இந்தச் சட்ட அறிவு உதவியது. 1971ஆம் ஆண்டு மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் கிளர்ச்சிக்குப் பின்னர் ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். கிளர்ச்சியின் அரசியல் வழிமுறையை ஏற்றுக்கொள்வதா என்பது வேறு கேள்வியாக இருந்தாலும், கைது செய்யப்பட்டவர்களுக்கு நியாயமான விசாரணையும் சட்டப் பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று தம்பு கருதினார்.
அவர்களுக்காக நீதிமன்றத்தில் கட்டணமின்றி வாதாடிய அவர், அரசுக்கு விருப்பமில்லாத குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களுக்கும் சட்டத்தின் பாதுகாப்பு கிடைக்க வேண்டும் என்ற அடிப்படைக் கொள்கையை நிலைநிறுத்தினார். இந்தப் பணிக்காக நீதித்துறையிலும் சட்டத்துறையிலும் அவர் மதிப்புப் பெற்றார்.
அவசரகாலச் சட்டங்கள், அரசியல் அடக்குமுறை மற்றும் போராட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்த அரசுப் படைகளைப் பயன்படுத்துதல் ஆகியவற்றுக்கு எதிராகவும் தொடர்ந்து குரல் கொடுத்தார்.
இன எல்லைகளைத் தாண்டிய தொழிலாளர் அரசியல்
பாலா தம்புவின் மிகப்பெரிய சமூகப் பங்களிப்புகளில் ஒன்று, இன ரீதியாகப் பிளவுபட்ட இலங்கையில் பல சமூகங்களைச் சேர்ந்த தொழிலாளர்களை ஒரே அமைப்புக்குள் இணைத்ததாகும். அவர் ஆங்கிலம், தமிழ் மற்றும் சிங்களம் ஆகிய மூன்று மொழிகளிலும் சரளமாகப் பேசினார். மேடையில் பேசும்போது அறிவார்ந்த அரசியல் கருத்துகளுடன் பொதுமக்களின் பேச்சுவழக்கு, கதைகள், நகைச்சுவை மற்றும் கூர்மையான கேலி ஆகியவற்றையும் பயன்படுத்தினார். அவரது நீண்ட உரைகளைக் கேட்க ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் திரண்டதாகச் சமகாலத்தவர்கள் நினைவுகூருகின்றனர்.
தனது குடும்ப மரபு அல்லது சமூகப் பின்னணியை அடையாளமாக முன்னிறுத்தாமல், உழைக்கும் மக்களுடனான போராட்டத்தின் வழியே தன்னை வரையறுத்துக்கொண்டார். இன அடையாளம் தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பிரிக்கும் ஆயுதமாக மாறக்கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தார்.
அதேவேளை, வர்க்க ஒற்றுமை என்ற பெயரில் தமிழர்களின் தேசிய உரிமைகளை மறுப்பதையும் ஏற்கவில்லை. வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் வாழும் தமிழ் பேசும் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரித்தார். நிறைவேற்று அதிகாரம் கொண்ட ஜனாதிபதி முறையை ஜனநாயக விரோத அதிகாரக் குவிப்பாகக் கருதி அதன் ஒழிப்பையும் வலியுறுத்தினார்.
தொழிலாளர் உரிமையைக் கடந்த பொதுநலக் குரல்
தம்புவின் சமூக அக்கறை தனது சங்க உறுப்பினர்களின் ஊதியப் பிரச்சினைகளுடன் முடிவடையவில்லை. மனித உரிமைகள், குடிமைச் சுதந்திரம், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு மற்றும் பொதுமக்களின் போராட்ட உரிமை தொடர்பான பல இயக்கங்களில் சங்கத்துடன் பங்கேற்றார்.
எப்பாவல பாஸ்பேட் வளங்களை வெளிநாட்டு நிறுவனத்திடம் ஒப்படைக்கும் திட்டத்துக்கு எதிரான மக்கள் இயக்கத்தில் ஏன் தொழிற்சங்கம் தலையிடுகிறது என்று அவரிடம் கேட்கப்பட்டபோது, தொழிலாளர் அடையாளத்திற்கு முன்பு நாம் மனிதர்கள் என்பதே தலையிடுவதற்குப் போதுமான காரணம் என்ற பொருளில் அவர் பதிலளித்தார்.
2013ஆம் ஆண்டு வெலிவேரியவில் தொழிற்சாலை கழிவுகளால் நிலத்தடி நீர் மாசடைகிறது என்ற அச்சத்துடன் மக்கள் போராடியபோது படையினர் துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்தினர். குடிநீர் போன்ற அடிப்படைத் தேவைக்காகச் சாலைக்கு வரும் மக்களுக்கு மரணமே தண்டனையாக மாறியிருப்பதாக தம்பு கடுமையாக விமர்சித்தார்.
92 வயதிலும் மின்கட்டண உயர்வு மற்றும் தொழிலாளர் உரிமை தொடர்பான போராட்டங்களில் பங்கேற்றது, அவரது செயற்பாடு நினைவுரைகளில் மட்டும் வாழும் ஒன்றாக மாறவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்தியது.
1980 பொதுவேலைநிறுத்தத்தில் ஏற்பட்ட சர்ச்சை
பாலா தம்புவின் நீண்டகாலத் தொழிற்சங்க வாழ்க்கையை முழுமையான வெற்றிக்கதையாக மட்டும் எழுத முடியாது. 1980 ஜூலை மாதம் அரச மற்றும் தனியார் துறைத் தொழிலாளர்கள் ஊதிய உயர்வு, சம வேலைக்குச் சம ஊதியம் மற்றும் அடக்குமுறைச் சட்டங்களை நீக்குதல் உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளுடன் பொதுவேலைநிறுத்தத்துக்கு தயாரானபோது, தம்புவின் சங்கம் அதில் பங்கேற்கவில்லை. ஜே. ஆர். ஜெயவர்த்தன அரசாங்கம் வேலைநிறுத்தத்தை முறியடித்து பல்லாயிரக்கணக்கான அரச ஊழியர்களைப் பணிநீக்கம் செய்தது. இந்தச் சம்பவம் இலங்கைத் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் முதுகெலும்பை முறித்த வரலாற்றுத் தோல்வியாகக் கருதப்படுகிறது.
போதிய தயாரிப்பும் ஒன்றுபட்ட தலைமையும் இல்லாத சூழலில் அரசாங்கம் வேலைநிறுத்தத்தை நசுக்கும் என்று தம்பு கணித்ததாக அவரது ஆதரவாளர்கள் விளக்கினர். ஆனால் போராட்டத்தில் பங்கேற்க மறுத்தது அரசாங்கத்துக்கு தொழிற்சங்கங்களைத் தனிமைப்படுத்த உதவியதாக விமர்சகர்கள் குற்றஞ்சாட்டினர்.
1953 ஹர்த்தாலில் தயங்கிய உறுப்பினர்களைத் திரட்டி முன்னணியில் நின்ற தலைவர், 1980இல் மிகப்பெரிய தொழிலாளர் போராட்டத்திலிருந்து விலகியிருந்தது அவரது வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத முரண்பாடாகும். இந்த முடிவை அதன் விளைவுகளிலிருந்து பிரித்து மதிப்பிட முடியாது.
நீண்டகாலத் தலைமையின் இரு முகங்கள்
ஒரே சங்கத்தின் பொதுச் செயலாளராக 66 ஆண்டுகள் இருந்தது அபாரமான அர்ப்பணிப்பின் அடையாளம். ஒவ்வொரு பிரதமர் மற்றும் அரசாங்கத்தின் காலத்திலும் தொழிலாளர் பேச்சுவார்த்தைகளில் பங்கேற்கும் அளவுக்கு அவர் அனுபவத்தையும் சட்ட அறிவையும் வளர்த்திருந்தார். ஆனால் எந்த ஓர் ஜனநாயக அமைப்பிலும் ஒரே நபர் இவ்வளவு நீண்டகாலம் உச்சப் பொறுப்பில் இருப்பது தலைமுறை மாற்றம், அதிகாரப் பகிர்வு மற்றும் அமைப்பின் உள் ஜனநாயகம் குறித்த கேள்விகளை எழுப்புவது இயல்பு. அவரது தனிப்பட்ட ஆற்றல்மீது சங்கம் அளவுக்கு அதிகமாகச் சார்ந்திருந்ததா; புதிய தலைமுறையைச் சுயமாக வளர்க்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டதா என்ற விமர்சனங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன.
தொடர்ச்சியான கூட்டு ஒப்பந்தங்களையும் தேசிய தொழிலாளர் ஆலோசனைக் குழுவில் அவரது பங்கேற்பையும் சிலர் தொழிலாளர்களுக்கு நிலையான சட்டப் பாதுகாப்பைப் பெற்ற நடைமுறைச் சாதனைகளாகப் பாராட்டினர். மற்றவர்கள் அவை முதலாளிகளுடனும் அரசுடனும் சமரசம் செய்து தொழிலாளர் போராட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்தியதாக விமர்சித்தனர்.
இந்த இரண்டு மதிப்பீடுகளிலும் ஒரு பகுதி உண்மை இருக்கிறது. போராட்டத்தையும் பேச்சுவார்த்தையையும் இணைத்த அவரது நடைமுறை பல உரிமைகளைப் பெற்றுத்தந்தது. அதே நேரத்தில், நிலையான அமைப்பைப் பாதுகாப்பது சில தருணங்களில் பரந்த தொழிலாளர் எழுச்சியிலிருந்து விலகுவதற்கும் வழிவகுத்தது.
நிறைவேறாமல் போன தொழிலாளர் சாசனம்
1990களில் இலங்கையின் தொழிலாளர் உரிமைகளை விரிவாகப் பாதுகாக்கும் தேசிய தொழிலாளர் சாசனத்தை உருவாக்கும் முயற்சியில் தம்பு பங்களித்தார். திறந்த சந்தைப் பொருளாதாரம், தனியார்மயமாக்கல் மற்றும் நிலையானதல்லாத வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரித்த நிலையில், சட்டரீதியான குறைந்தபட்சப் பாதுகாப்புகள் அவசியம் என்று தொழிற்சங்கங்கள் வலியுறுத்தின. சாசனத்தின் பல விதிகள் முழுமையாகச் சட்டமாக்கப்படவில்லை. அரசாங்கங்கள் தொடர்ந்து தாமதித்ததை எதிர்த்து, தனது வாழ்க்கையின் இறுதி மாதங்களிலும் தேசிய தொழிலாளர் ஆலோசனைக் குழுவில் போராடினார். 2014 ஜூலை மாதம் நடைபெற்ற கூட்டத்தில் முன்னேற்றம் இல்லாததை எதிர்த்து மற்ற தொழிற்சங்கத் தலைவர்களுடன் வெளிநடப்பு செய்தார்.
அறுபது ஆண்டுகளுக்கு மேலாகத் தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காகச் செயல்பட்ட ஒருவரின் இறுதி முக்கியமான பொதுச் செயலும் நிறைவேற்றப்படாத தொழிலாளர் சாசனத்துக்கான எதிர்ப்பாக அமைந்தது.
92 வயது வரை தொடர்ந்த பயணம்
வயது முதிர்ந்த பின்னரும் பாலா தம்பு தொழிற்சங்க அலுவலகத்துக்குத் தொடர்ந்து சென்றார். தொழிலாளர் வழக்குகளுக்கான ஆவணங்களைப் படித்தல், சட்ட ஆலோசனை வழங்குதல், பேச்சுவார்த்தைகளில் பங்கேற்றல் மற்றும் உறுப்பினர்களைச் சந்தித்தல் ஆகிய பணிகளைத் தொடர்ந்தார்.
தொழிற்சங்கம் தனது வாழ்வின் ஒரு பகுதி அல்ல; அதுவே தனது வாழ்க்கை என்பதுபோல அவர் இயங்கினார். தலைமைப் பொறுப்பை விட முடியாத இந்த மனநிலையை அர்ப்பணிப்பாகவும், அமைப்பு தனிநபரை அதிகமாகச் சார்ந்ததன் அறிகுறியாகவும் இருவிதமாகப் பார்க்கலாம்.
பாலா தம்பு 2014 செப்டம்பர் 1ஆம் தேதி தனது 92ஆவது வயதில் காலமானார். அவர் மறைந்தபோது தொழிற்சங்கங்கள், இடதுசாரி இயக்கங்கள், சட்டத்துறையினர், அரசு மற்றும் முதலாளிமார் அமைப்புகள் உட்பட ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட பல தரப்பினரும் அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்தினர். இது அவரது சாதனையை மட்டுமன்றி, அவரது நீண்ட பயணத்தின் சிக்கலான தன்மையையும் வெளிப்படுத்தியது.
ஒரு மனிதரைத் தாண்டிய தொழிலாளர் வரலாறு
பாலா தம்புவின் வாழ்க்கையை ஒரு வீரமிக்க தொழிற்சங்கத் தலைவரின் புகழுரையாக மட்டும் எழுதுவது அவரது வரலாற்றை எளிமைப்படுத்திவிடும். அவர் அச்சமற்ற காலனித்துவ எதிர்ப்பாளராகத் தொடங்கினார்; வேலைநிறுத்தத்துக்காக அரசுப் பணியை இழந்தார்; தொழிலாளர்களை ஒழுங்குபடுத்துவதில் அபாரமான திறமை காட்டினார்; பல முக்கிய உரிமைகளைப் பெற்றுத்தந்தார்; இடதுசாரிக் கட்சி அரசுப் பதவிக்காகக் கொள்கையை விட்டுக்கொடுத்தபோது அதிலிருந்து வெளியேறினார். அதே வாழ்க்கையில் கட்சி பிளவுகள், தேர்தல் தோல்விகள், மையப்படுத்தப்பட்ட தொழிற்சங்கத் தலைமை மற்றும் 1980 பொதுவேலைநிறுத்தத்திலிருந்து விலகிய சர்ச்சைக்குரிய முடிவு ஆகியவையும் இடம்பெற்றன. அவரது பங்களிப்பை நேர்மையாக மதிப்பிட வேண்டுமெனில் இந்த இரு பக்கங்களையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
அவர் வழிநடத்திய ஒவ்வொரு வேலைநிறுத்தமும் வெற்றி பெறவில்லை. அவர் உருவாக்க முயன்ற புரட்சிகரக் கட்சி பெரிய மக்கள் இயக்கமாக வளரவில்லை. தொழிலாளர் சாசனமும் அவரது வாழ்நாளில் முழுமையாகச் சட்டமாகவில்லை. இருந்தாலும் தனியார் துறை ஊழியர்களுக்கான கூட்டு ஒப்பந்தம், தொழிலாளர் சங்க அங்கீகாரம், பணிநீக்கப் பாதுகாப்பு மற்றும் வேலைநிறுத்த உரிமை போன்ற தளங்களில் அவர் ஏற்படுத்திய தாக்கம் நீடித்தது.
தமிழர், சிங்களவர், முஸ்லிம் என்று மக்கள் பிரிக்கப்பட்ட நாட்டில், அவர்களைத் தொழிலாளர்கள் என்ற பொதுவான அடையாளத்தின் கீழ் இணைக்க முயன்றதே அவரது முற்போக்கு மரபின் மையம். அதே நேரத்தில் ஒற்றுமை என்ற பெயரில் தமிழ் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை மறுக்காமல் ஆதரித்ததும் அவரது சர்வதேசவாதத்தின் முக்கியமான பரிமாணமாகும்.
பாலா தம்புவின் வாழ்க்கை வழங்கும் இறுதிப் பாடம், தொழிலாளர் உரிமைகள் யாராலும் பரிசாக வழங்கப்படுவதில்லை என்பதே. அவை அமைப்பு, அறிவு, துணிவு, பேச்சுவார்த்தை மற்றும் தேவைப்படும் போது போராட்டம் ஆகியவற்றின் வழியாகப் பெறப்படுகின்றன. அந்த உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான போராட்டத்தில் எழுந்த சாதனைகளையும் செய்யப்பட்ட தவறுகளையும் அடுத்த தலைமுறை சமமான கவனத்துடன் படிக்க வேண்டும்.
அறுபத்தாறு ஆண்டுகள் ஒரு தொழிற்சங்கத்தின் தலைமையில் இருந்த பாலா தம்பு, ஒரு தனிமனிதரின் வாழ்க்கையை மட்டும் வாழவில்லை. காலனித்துவத்தின் இறுதிக் காலத்திலிருந்து உலகமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரத்தின் காலம் வரை நீண்ட இலங்கைத் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் வெற்றிகள், தோல்விகள், நம்பிக்கைகள் மற்றும் முரண்பாடுகள் அனைத்தையும் தனது வாழ்க்கையில் சுமந்தார்.

(தமிழ் அலை)