இது பெண்களின் பொருளாதாரப் பங்குகள் குறித்த சமூக எதிர்பார்ப்புகளையும் மாற்றியது. ஆனால் பொருளாதாரப் பங்கேற்பு தானாகவே பாலின அடிமைத்தனத்தை ஒழித்துவிடவில்லை. இலங்கை ஆடைத் தொழிலாளர்கள் மீதான பிற்கால ஆராய்ச்சி, பெண்களின் பணியிட அனுபவங்களை வடிவமைப்பதில் பாலினம், வறுமை மற்றும் கிராமப்புறத்தன்மை ஆகியவை ஆணாதிக்க மற்றும் முதலாளித்துவ அதிகாரக் கட்டமைப்புகளுடன் எவ்வாறு பின்னிப் பிணைந்தன என்பதை நிரூபிக்கிறது. பிரேமதாசாவின் திட்டம் எந்தவொரு முழுமையான அர்த்தத்திலும் பெண்ணியமாக இல்லாமல், மாற்றத்தை ஏற்படுத்துவதாக இருந்தது. இது பாலின சமத்துவமின்மையை உருவாக்கிய சமூக நிறுவனங்களை அடிப்படையாக மறுசீரமைக்காமல், பெண்களின் பொருளாதார வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்தியது. பெண் ஆடைத் தொழிலாளர்களை வெறுமனே சுரண்டலுக்கு ஆளானவர்களாகச் சித்தரிப்பதை விடவோ அல்லது தொழிற்சாலை வேலையை ஒரு விடுதலையாகக் கற்பனை செய்வதை விடவோ, இது மிகவும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு முடிவாகும்.
இத் திட்டத்தை இலங்கையின் ஏற்றுமதி கட்டமைப்பின் பரந்த உருமாற்றத்திற்குள்ளும் பொருத்திப் பார்க்கப்பட வேண்டும். 1990களின் முற்பகுதியில், பொருளாதார முக்கியத்துவத்தில் பாரம்பரிய தோட்டத் தோட்ட ஏற்றுமதிகளை ஆடைகள் முந்தின. 1991ஆம் ஆண்டளவில், தொழில்துறை உற்பத்தியில் ஜவுளி மற்றும் ஆடைகள் சுமார் 30 சதவீதத்தைக் கொண்டிருந்தன என்றும், அதே நேரத்தில் இத்துறை நாட்டின் மிகப்பெரிய தொழில்துறை வேலை வழங்குநராக மாறியிருந்தது என்றும் பகுப்பாய்வு ஒன்று குறிப்பிட்டது (பார்க்க: Japan International Cooperation Agency. (1994). The master plan study for industrialization and investment promotion in the Democratic Socialist Republic of Sri Lanka. Japan International Cooperation Agency). இதேபோல், இந்தக் காலகட்டத்தில் ஏற்றுமதி-செயலாக்க-மண்டல ஏற்றுமதிகள் மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் ஜவுளி மற்றும் ஆடைகள் ஒரு ஆதிக்கப் பங்கைக் கொண்டிருந்தன என்று உலக வங்கியும் கவனித்தது. பிரேமதாசா ஒரு முக்கியமான உத்திசார்ந்த தேர்வை மேற்கொண்டார்.
அவர் பற்றாக்குறையான பொது வளங்களை சாத்தியமான ஒவ்வொரு உற்பத்தித் தொழிலுக்கும் சமமாகப் பரப்பவில்லை. ஏற்கனவே ஏற்றுமதிப் போட்டித்திறனையும் அதிக தொழிலாளர் ஈர்ப்பையும் வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருந்த ஒரு துறையைச் சுற்றி அவர் கொள்கை ஆதரவைக் குவித்தார். இது, அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்ட பல பிராந்திய தொழில்மயமாக்கல் திட்டங்களை விட, இத்திட்டத்திற்கு ஒரு வலுவான பொருளாதார அடிப்படையை அளிக்கிறது. ஆடைத் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்தது தவறு அல்ல. சில நிறுவனங்களைப் பொருளாதார ரீதியாக நிலைத்திருக்கக்கூடிய இடங்களுக்கு அப்பால் தள்ளுவதிலும், சர்வதேச ஒதுக்கீடுகளின் தற்காலிகக் கட்டமைப்பை அதிகமாகச் சார்ந்திருப்பதிலும்தான் அந்தப் பலவீனம் இருந்தது. பிரேமதாசா வெறுமனே ஒரு நவதாராளவாத சீர்திருத்தவாதிதான் என்ற கூற்றை 200 ஆடைத் தொழிற்சாலைகள் திட்டம் சிக்கலாக்குகிறது. பாரம்பரிய நவதாராளவாதக் கொள்கையானது, சந்தை சமிக்ஞைகளின்படி நிறுவனங்கள் இடங்களைத் தேர்ந்தெடுக்க அனுமதிக்கும். பிரேமதாசா அந்த சமிக்ஞைகளை வேண்டுமென்றே மாற்றியமைத்தார்.
அரசு, கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு என்ற ஒரு சமூக நோக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை அடைய உதவுவதற்காகத் தனியார் நிறுவனங்களை ஊக்குவிக்க ஒதுக்கீட்டுப் பங்கீடு, வரிச் சலுகைகள், உள்கட்டமைப்பு, கடன் மற்றும் நிர்வாக ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தியது. இது தலையிடாக் கொள்கை முதலாளித்துவத்தை விட வளர்ச்சிசார்-அரசின் தொழில்துறைக் கொள்கைக்கு மிகவும் நெருக்கமானது. ஆயினும், அரசு தனியார் மூலதனத்தை மாற்றுவதற்கு முற்படவில்லை; அதை வழிநடத்தவே முயன்றது. பிரேமதாசாவைப் புரிந்துகொள்வதற்கு இந்த வேறுபாடு மையமானது. சந்தைகள், வளர்ச்சிக் கொள்கை வெறுமனே சரணடைய வேண்டிய நிறுவனங்களாக இல்லாமல், வளர்ச்சியின் கருவிகளாக இருந்தன.
இந்தத் திட்டம் ஒரு சக்திவாய்ந்த அரசியல் செய்தியையும் கொண்டிருந்தது. இலங்கையின் பாரம்பரிய அபிவிருத்தி விவாதம், நவீனமயமாக்கலை கிராமத்திலிருந்து விலகிச் செல்லும் ஒரு இயக்கமாகவே பெரும்பாலும் சித்தரித்தது. விவசாயத்திலிருந்து தொழில்துறைக்கு, கிராமப்புறங்களிலிருந்து நகரங்களுக்கு, பாரம்பரிய சமூகங்களிலிருந்து நவீன தொழிலாளர் சந்தைகளுக்கு என்பதே அச்சித்தரிப்பாகும். பிரேமதாசா இந்த அனுமானிக்கப்பட்ட வரிசையை உடைக்க முயன்றார். கிராமமே தொழில்மயமாக்கப்பட முடியும்; தொழிற்சாலை கிராமத்திற்குள் நுழைந்தது. ஆனால் கிராமம் மறைந்துவிடவில்லை. இளம் பெண்கள் ஜப்பானிய தையல் இயந்திரங்களை இயக்கவும், அமெரிக்க வாங்குபவர்களுக்காக உற்பத்தி செய்யவும், உலகளாவிய முதலாளித்துவத்தில் பங்கேற்கவும் முடிந்தது; அதே நேரத்தில் மாலையில் கிராமப்புறக் குடும்பங்களிடம் வீடு திரும்பவும் முடிந்தது. தொழில்மய நவீனத்துவமும் கிராமப் பற்றும் ஒரே புவியியல் மற்றும் கலாச்சார வெளிக்குள் வலுக்கட்டாயமாகத் திணிக்கப்பட்டன. அது சமூக ரீதியாக ஒரு சீர்குலைவாக இருந்தது, ஆனால் அது ஆழ்ந்த புதுமையையும் கொண்டிருந்தது.
இந்தப் பின்புலத்தில் எழும் கேள்வி இத்திட்டத்தை எவ்வாறு மதிப்பிடுவது? பிராந்தியத் தொழில்மயமாக்கலைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தியது. ஏற்றுமதி சார்ந்த உற்பத்தி, ஏற்கனவே இருந்த பெருநகரச் செறிவைத் தாண்டி திட்டமிட்டுப் பரப்பப்பட்டது. வேலைவாய்ப்பைப் பொறுத்தவரை, பிரேமதாசாவின் வாழ்நாளில் முழுமையான 100,000 வேலைவாய்ப்பு என்ற இலக்கு அடையப்படாவிட்டாலும், இது பல்லாயிரக்கணக்கான கிராமப்புற வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கியது. பெண்களின் பொருளாதாரப் பங்களிப்பைப் பொறுத்தவரை, இது முறைசார் வேலைவாய்ப்புகளைக் கணிசமாக விரிவுபடுத்தியது; ஆனால், சமமற்ற பாலின உறவுகள் மற்றும் பெரும்பாலும் கடினமான தொழிலாளர் நிலைமைகளைக் கொண்ட ஒரு தொழில்துறைக்குள் இதைச் செய்தது. ஏற்றுமதிகளைப் பொறுத்தவரை, இலங்கையின் ஆதிக்கமிக்க சரக்கு ஏற்றுமதித் தொழிலாக மாறிய ஒரு துறையை விரிவுபடுத்த இது உதவியது.
வறுமைக் குறைப்பைப் பொறுத்தவரை, கூலி வேலைவாய்ப்பு மற்றும் உள்ளூர் பெருக்கி விளைவுகள் பல குடும்பங்களுக்குத் தெளிவாகப் பயனளித்திருப்பினும், திட்டம் முழுவதற்குமான கடுமையான காரண மதிப்பீடுகள் குறைவாகவே உள்ளன. வணிக நிலைத்தன்மையைப் பொறுத்தவரை, செயல்திறன் சீரற்றதாக இருந்தது. சில தொழிற்சாலைகள் நீடித்த நிறுவனங்களாக மாறியதோடு, மற்றவை ஒதுக்கீடுகள் மற்றும் அரசியல் சலுகைகளைச் சார்ந்திருந்தன. ஆளுகையைப் பொறுத்தவரை, இத்திட்டம் ஈர்க்கக்கூடிய அரச ஒருங்கிணைப்பை வெளிப்படுத்தியது, ஆனால் ஆதாயத் தேடல் மற்றும் ஒதுக்கீடு-பங்கீட்டுச் சிக்கல்களையும் உருவாக்கியது. எனவே, இந்தத் தீர்ப்பு எளிமையான வெற்றியும் அல்ல, தோல்வியும் அல்ல; அது, கலவையான நிறுவனத் தரத்தைக் கொண்ட, மிகுந்த விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடிய ஒரு பரிசோதனையாக இருந்தது.
இந்தத் திட்டத்தின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்திற்கான மிகவும் உறுதியான சான்று என்னவென்றால், அது கையாண்ட அடிப்படை அபிவிருத்திப் பிரச்சினை இன்றும் நிலவுகிறது என்பதே. மேற்கு மாகாணத்திலும் அதைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலும் பொருளாதார நடவடிக்கைகள் தீவிரமாகக் குவிந்திருப்பதால் இலங்கை தொடர்ந்து அவதிப்படுகிறது. உற்பத்தி சார்ந்த வேலைவாய்ப்புகள் புவியியல் ரீதியாக சீரற்றதாக இருப்பதால், இளைஞர்கள் தொடர்ந்து இடம்பெயர்கின்றனர். கிராமப்புற மாவட்டங்கள் தொடர்ந்து பொது வேலைவாய்ப்பு, விவசாயம், இடம்பெயர்வு மற்றும் வெளிநாட்டிலிருந்து அனுப்பப்படும் பணம் ஆகியவற்றையே பெருமளவில் சார்ந்துள்ளன. இதன் விளைவாக, அடுத்தடுத்த அரசாங்கங்கள் அதே யோசனையின் பல்வேறு வடிவங்களுக்கே திரும்பியுள்ளன: பிராந்தியத் தொழில் மண்டலங்கள், பின்தங்கிய மாவட்டங்களுக்கான முதலீட்டு ஊக்கங்கள் மற்றும் மேற்கு மாகாணத்திற்கு வெளியே தொழில்முனைப்பைக் கொண்டு செல்வதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட திட்டங்கள். பிரேமதாசா பயன்படுத்திய கருவிகள் முழுமையற்றவையாக இருந்தபோதிலும், அவர் பிரச்சினையைச் சரியாக அடையாளம் கண்டார்.
இந்தத் திட்டத்தின் சமகாலப் பொருத்தம் கணிசமானது. போதுமான ஏற்றுமதிப் பன்முகப்படுத்தல் இல்லாத, போதிய உற்பத்தி சார்ந்த வேலைவாய்ப்பு இல்லாத, கடுமையான பிராந்திய ஏற்றத்தாழ்வுகள் கொண்ட ஒரு பொருளாதாரத்தின் பலவீனத்தை இலங்கையின் பொருளாதார நெருக்கடி மீண்டும் வெளிப்படுத்தியுள்ளது. வறுமையில் வாடும் குடும்பங்களுக்கு சமூகப் பாதுகாப்பு இன்றியமையாதது, ஆனால் வருமானப் பரிமாற்றங்களால் மட்டும் ஒரு உற்பத்திப் பொருளாதாரத்தைக் கட்டமைக்க முடியாது.
200 ஆடைத் தொழிற்சாலைகள் திட்டம் ஒரு மாறுபட்ட பாடத்தை வழங்குகிறது: அது நலிவடைந்த மக்கள் வாழும் இடங்களுக்குப் பொருளாதார வாய்ப்புகளைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.
சந்தைகளுக்கும் வறுமைக்கும் இடையிலான உறவை மாற்றுவதற்காகப் பிரேமதாசா மேற்கொண்ட துணிச்சலான முயற்சிகளில் இத்திட்டமும் ஒன்றாகும். அதன் அடிப்படைக் கருத்து, செயலற்ற மேலிருந்து கீழ் பரவும் பொருளாதாரக் கொள்கையை நிராகரித்தது. இத்திட்டம் இலங்கையின் ஆடைத் தொழிலில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்ததுடன், முக்கியமான திரிபுகளை உருவாக்கியபோதிலும் கிராமப்புறத் தொழில்மயமாக்கலையும் வேலைவாய்ப்பையும் தூண்டுவதில் வெற்றி பெற்றது. இருப்பினும், அதன் ஆழமான முக்கியத்துவம் ஆடைகளுக்கு அப்பாற்பட்டது.
நவீன பொருளாதார வாய்ப்புகளைக் கண்டறிய மக்கள் கொழும்புக்குப் பயணிக்க வேண்டும் என்ற, இலங்கையின் வளர்ச்சியில் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு அனுமானத்திற்குப் பிரேமதாசா சவால் விடுத்தார். கட்டாய நகர்ப்புற இடப்பெயர்வு இல்லாத் தொழில்மயமாக்கல், கிராமப்புறச் சமூகங்களைக் கைவிடாத உலகளாவிய ஒருங்கிணைப்பு மற்றும் விளிம்புநிலை வட்டாரங்களைச் சென்றடையும் வகையில் திட்டமிட்டு முன்னெடுக்கப்படும் வளர்ச்சி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய அந்த யோசனை, இலங்கையின் வளர்ச்சி வரலாற்றில் மிக முக்கியமானதும், அதே சமயம் இன்னும் முழுமையடையாததுமான முன்மொழிவுகளில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது.
(தெ. ஞாலசீர்த்தி மீநிலங்கோ)