- பௌத்த சமயக் கோட்பாடுகள் (னுழஉவசiநெ)
• பிரிவு: மணிமேகலையில் கூறப்பட்டுள்ளது பெரும்பாலும் ஈனயான (தேரவாதம்) பௌத்த மதக் கொள்கைகள் ஆகும். இது மகாயானக் கொள்கைகள் பரவுவதற்கு முந்தைய காலத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.
• முக்கிய தத்துவங்கள்: காப்பியத்தின் இறுதி அத்தியாயங்களில் (குறிப்பாக 27, 29, 30 காதைகளில்) பௌத்த தர்க்கம், நான்கு ஆரிய உண்மைகள் (குழரச ழேடிடந வுசரவாள), மற்றும் சார்பு உற்பத்தி கோட்பாடு (னுநிநனெநவெ ழுசபைiயெவழைn) ஆகியவை விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.
• வினை மற்றும் மறுபிறவி: நல்வினை, தீவினை ஆகிய இரு வினைகளும், அதன் விளைவாகத் தோன்றும் மறுபிறவியும் பௌத்தத்தின் அடிப்படை விதிகளாக இதில் வலியுறுத்தப்படுகின்றன. - தீவினைக் குற்றங்களும் ஐந்து சீலங்களும் (நுவாiஉள)
பௌத்த அறநெறியின்படி மனிதன் தன் வாழ்வில் தவிர்க்க வேண்டிய 10 தீவினைக் குற்றங்களை மணிமேகலை சுட்டிக்காட்டுகிறது:
• உடல் குற்றங்கள் (3): கொலை, களவு, காமத்தீவொழுக்கம்.
• சொல் குற்றங்கள் (4): பொய், குறளை (புறங்கூறல்), கடுஞ்சொல், பயனில்சொல்.
• உள்ளக் குற்றங்கள் (3): வெஃகல் (பிறர்பொருள் விரும்புதல்), வெகுளல் (கோபம்), பொல்லாக்காட்சி (தீய எண்ணம்).
இதனைத் தவிர்த்துப் பின்பற்ற வேண்டிய அறங்களாக ஐந்து சீலங்கள் (கொல்லாமை, கள்ளாமை, பிறன்மனை விரும்பாமை, பொய்யாமை, கள்ளுண்ணாமை) வலியுறுத்தப்படுகின்றன.
- பேரறம்: பசிப்பிணி போக்கல் (ஊழஅpயளளழைn ரூ ளுழஉயைட ளுநசஎiஉந)
பௌத்தத்தின் மிக முக்கியக் கோட்பாடான “கருணை” (ஊழஅpயளளழைn) என்பதை மணிமேகலை சமூக அறமாக மாற்றிக் காட்டுகிறது.
• அமுதசுரபி: மணிமேகலை மணிபல்லவத் தீவில் பெற்ற ‘அமுதசுரபி’ என்ற மாயப் பாத்திரத்தைக் கொண்டு ஏழை எளிய மக்களின் பசியைப் போக்குகிறாள்.
• உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே: “மக்களுக்குச் செய்யும் ஆகச்சிறந்த அறம் அவர்களின் பசியை ஆற்றுவதே” என்பதை இந்நூல் முதன்மைப்படுத்துகிறது.
• சிறைச்சாலை அறச்சாலை ஆதல்: மணிமேகலை சோழ மன்னனிடம் வேண்டி, சிறைச்சாலையைப் பௌத்தத் துறவிகள் வாழும் அறச்சாலையாக மாற்றுகிறாள்.
தமிழ்ச் சூழலில் பௌத்த தர்மத்தையும், தர்க்க நெறிகளையும், சமூகச் சீர்திருத்தத்தையும் இணைத்துக் கூறும் ஆகச்சிறந்த பௌத்தக் கலைக்களஞ்சியமாக தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம் மணிமேகலை திகழ்கிறது
மணிமேகலை காப்பியத்தின் பின்னணி மற்றும் அதன் சுருக்கமான கதைக்களம் கீழே விவரிக்கப்பட்டுள்ளது:
காப்பியத்தின் பின்னணி (டீயஉமபசழரனெ)
• சிலப்பதிகாரத்தின் தொடர்ச்சி: மணிமேகலை காப்பியம் சிலப்பதிகாரத்தின் கதையோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையது. இதனால் இவை இரண்டும் ‘இரட்டைக் காப்பியங்கள்’ என்று அழைக்கப்படுகின்றன. சிலப்பதிகாரத்தில் கோவலன் அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட பிறகு, அவனது மனைவி கண்ணகி தெய்வமாகிறாள். இதனால் சோகமடைந்த கோவலனின் காதலி மாதவி, கணிகையர் (நடன) குல வாழ்க்கையைத் துறந்து பௌத்த மதத்திற்கு மாறுகிறாள். அவளது மகளான மணிமேகலையையும் பௌத்தத் துறவியாக வளர்க்கிறாள்.
• ஆசிரியரின் புரட்சி: அக்கால சமூக வழக்கப்படி, கணிகையர் குலப் பெண் நடனக் கலைக்கு வர வேண்டும் என்ற விதியை உடைத்து, ஒரு பெண்ணை உயர்ந்த ஒழுக்கமும் ஞானமும் கொண்ட பௌத்தத் துறவியாக மாற்றி இக்காப்பியத்தைப் படைத்துள்ளார் சாத்தனார்.
கதைச் சுருக்கம் (ளுவழசல Pடழவ)
கதைப்பகுதி மொத்தம் 30 காதைகளாக (அத்தியாயங்களாக) பிரிக்கப்பட்டுள்ளது: - புகார் நகரமும் இளவரசனின் காதலும்
பூம்புகார் நகரில் இந்திர விழா தொடங்குகிறது. ஆனால் மாதவியும் மணிமேகலையும் அதில் பங்கேற்காமல் மலர்வனம் சென்று பூக் கொய்கிறார்கள். மணிமேகலையின் பேரழகைக் கண்டு சோழ இளவரசன் உதயகுமரன் அவள் மீது அளவற்ற காதல் கொண்டு பின்தொடர்கிறான். உதயகுமரனின் காமப் பார்வையிலிருந்து தப்பிக்க மணிமேகலை அங்கிருந்த பளிங்கு அறையில் மறைந்து கொள்கிறாள். - மணிபல்லவத் தீவிற்குச் செல்லுதல்
மணிமேகலையைக் காம உலகிலிருந்து காக்கவும், அவளது ஆன்மீகக் கடமையை உணர்த்தவும் அவளது குலதெய்வமான ‘மணிமேகலா தெய்வம்’ அவளைப் புகார் நகரிலிருந்து வான்வழியாகக் கடத்திச் சென்று மணிபல்லவத் தீவில் விடுகிறது. - முற்பிறவியும் அமுதசுரபியும்
தீவில் விழித்தெழுந்த மணிமேகலை, அங்கிருந்த ‘புத்த பீடிகையை’ (புத்தரின் பாதப் பீடம்) வணங்குகிறாள். அதன் மூலம் அவளுக்குத் தன் முற்பிறவி ரகசியங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. அங்கு அவளுக்குத் தோன்றிய தீவதிலகை என்ற காவல் தெய்வம், அவளது ஆன்மீகப் பெருமையை உணர்த்தி, கோமுகி பொய்கையிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ‘அமுதசுரபி’ என்ற அள்ள அள்ளக் குறையாத பாத்திரத்தை அவளிடம் ஒப்படைக்கிறது. - பசிப்பிணி நீக்கும் பேரறம்
மீண்டும் வான்வழியாகப் புகார் நகரம் திரும்பும் மணிமேகலை, பௌத்த முனிவரான அறவண அடிகளிடம் ஆசி பெறுகிறாள். பின்பு, கற்புக்கரசியான ஆதிரையிடம் அமுதசுரபியில் முதல் பிச்சையைப் பெற்று, உலகிலுள்ள ஏழைகள், நோயாளிகள் மற்றும் பசியால் வாடுவோரின் பசிப்பிணியைத் தீர்க்கத் தொடங்குகிறாள். - உருவ மாற்றம் மற்றும் உதயகுமரன் வதை
புகார் நகரிலும் உதயகுமரன் அவளைத் தொடர்ந்து தொல்லை தர, மணிமேகலை தன்னிடம் இருந்த மந்திர ஆற்றலால் ‘காயசண்டிகை’ என்ற வித்யாதரப் பெண்ணின் உருவத்திற்கு மாறுகிறாள். எனினும் உண்மை அறிந்த உதயகுமரன் நள்ளிரவில் அவளைத் தேடி வருகிறான். அப்போது நிஜக் காயசண்டிகையின் கணவனான காஞ்சனன் என்பவன், தன் மனைவியைத் தான் இளவரசன் பின்தொடர்கிறான் எனத் தவறாக எண்ணி, உதயகுமரனை வாளால் வெட்டிக் கொல்கிறான். - சிறைவாசம் மற்றும் விடுதலை
இளவரசனின் மரணத்திற்கு மணிமேகலையே காரணம் என சோழ அரசி அவளைச் சிறையில் அடைத்துத் துன்புறுத்துகிறாள். ஆனால் மணிமேகலை தன் ஆன்மீக ஆற்றலால் அனைத்துத் துன்பங்களையும் வென்று அரச குடும்பத்தினருக்கு ஞானத்தை உணர்த்துகிறாள். அவளது நற்பண்புகளைக் கண்டு வியந்த சோழ மன்னன் அவளை விடுதலை செய்வதுடன், அவளது வேண்டுகோளுக்கிணங்க சிறைச்சாலையை அறச்சாலையாக (துறவிகள் தங்கும் இடம்) மாற்றுகிறான். - இறுதிப் பயணம் – ஞானம் பெறுதல்
இதற்கிடையில் கடல் சீற்றத்தால் பூம்புகார் நகரம் அழிகிறது. மணிமேகலை வஞ்சி மற்றும் காஞ்சி நகரங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொள்கிறாள். அங்கு வைதீகம், சைவம், வைணவம், சமணம் போன்ற பல்வேறு சமய தத்துவவாதிகளைச் சந்தித்து விவாதித்து அவர்களின் தத்துவங்களை அறிகிறாள். இறுதியில் மீண்டும் அறவண அடிகளைச் சந்தித்து முழுமையான பௌத்த தர்ம உபதேசங்களைப் பெற்று, பிறவிப் பெருங்கடலை நீந்தி முக்தி (நிர்வாணம்) பெறுவதற்காகத் தவநெறியில் ஈடுபடுகிறாள்.
இவ்வாறு சிற்றின்பக் காதலில் தொடங்கி, பேரன்பு மற்றும் உலகப் பொதுநலத் தொண்டான பசிப்பிணி மருத்துவத்தில் நிறைவடைகிறது.
ஆபுத்திரன் வரலாறு என்பது மணிமேகலை காப்பியத்தின் மிக முக்கியமான ஓர் உபகதையாகும். மணிமேகலையின் கையில் இருக்கும் ‘அமுதசுரபி’ என்னும் அட்சய பாத்திரத்தின் முந்தைய உரிமையாளரான இவனது கதை, பிறப்பின் அடிப்படையில் உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்கும் சாதியக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகவும், விலங்கு பலிக்கு எதிராகவும் பேசும் புரட்சிகரமான பகுதியாகும்.
இக்கதையை பௌத்த முனிவர் அறவண அடிகள் மணிமேகலைக்கு விவரிப்பதாக சாத்தனார் அமைத்துள்ளார். - பிறப்பும் வளர்ப்பும் (ஆவின் புத்திரன்)
வாரணாசியில் வாழ்ந்த அபஞ்சிகன் என்ற அந்தணனின் மனைவி சாலி, தன் கணவனுக்குத் துரோகம் இழைத்த குற்ற உணர்வால், தெற்கே நோக்கி ஓடிவந்து ஓர் நள்ளிரவில் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். அக்குழந்தையை ஒரு தோட்டத்தில் கைவிட்டுச் சென்றாள்.
அழுத அக்குழந்தையின் குரல் கேட்டு அங்கு வந்த ஒரு பசு, தன் நாவினால் குழந்தையை நக்கி, தன் பாலைக் கொடுத்து ஏழு நாட்கள் வளர்த்தது. அதன் காரணமாகவே அக்குழந்தைக்கு ‘ஆபுத்திரன்’ (ஆ ஸ்ரீ பசு, புத்திரன் ஸ்ரீ மகன்) என்று பெயர் வந்தது. பின்னர் இளம்பூதி என்ற அந்தணர் அவனைக் கண்டெடுத்துத் தன் சொந்த மகனாக வளர்த்தார்.
- வேள்விப் பசுவைக் காத்தல்
அந்தணர்களிடம் வளர்ந்த ஆபுத்திரன் சகல கலைகளையும் கற்றான். ஒருநாள், அங்கிருந்த வேதியர்கள் தங்களின் யாகத்திற்காக ஒரு பசுவைப் பலியிடக் கட்டி வைத்திருந்தனர். மரண பயத்தில் கதறிய அந்தப் பசுவின் துயரம் கண்டு ஆபுத்திரன் மனம் உருகினான். நள்ளிரவில் யாருக்கும் தெரியாமல் அப்பசுவை அவிழ்த்துக்கொண்டு காட்டுக்குத் தப்பியோடினான்.
- பிறப்புயர்வு மறுத்தல்
பசுவைத் திருடிச் சென்றதாக அந்தணர்கள் ஆபுத்திரனைப் பிடித்துத் தடிகளால் அடித்தனர். அப்போது ஆபுத்திரன், “உயிர்களைக் காப்பதே அறம், வேள்வி என்ற பெயரில் கொலை செய்வது பாவம்” என வாதாடினான்.
அதற்கு அந்தணர்கள், “நீ ஒழுக்கங்கெட்ட பெண்ணிற்குப் பிறந்தவன், உன்னை ஒரு மாடு வளர்த்தது, நீ எங்களை எதிர்க்கலாமா?” என்று அவனது பிறப்பை இழிவுபடுத்தினர். அதற்குப் பதிலடியாக ஆபுத்திரன், வேத காலத்து முனிவர்களான வசிஷ்டர், அகத்தியர் போன்றோரின் பிறப்பு ரகசியங்களைச் சுட்டிக்காட்டி, “பிறப்பால் யாரும் உயர்ந்தவர் இல்லை, செய்யும் செயல்களாலேயே மனிதன் மதிப்பிடப்படுகிறான்” என்று சாதி ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் புரட்சி வாதம் செய்தான்.
- சிந்தாதேவியும் அமுதசுரபியும்
அந்தணர்களால் குலத்தை விட்டுப் புறக்கணிக்கப்பட்ட ஆபுத்திரன், பசியோடு தென்மதுரைக்கு வந்தடைந்தான். அங்குள்ள சிந்தாதேவி (கலைமகள்) ஆலயத்தில் தஞ்சம் புகுந்து, பகலில் பிச்சை எடுத்து அனாதைகளுக்கும், நோயாளிகளுக்கும் உணவளித்து வந்தான்.
ஒரு நள்ளிரவில், கடும் மழையின் போது பசியோடு வந்த வழிப்போக்கர்களுக்குக் கொடுக்க அவனிடம் உணவு இல்லை. அவன் மனமுருகி சிந்தாதேவியை வேண்ட, அத்தெய்வம் அவனுக்கு ‘அமுதசுரபி’ என்ற பாத்திரத்தை வழங்கியது. அதன் மூலம் நாட்டின் பஞ்சத்தைப் போக்கி, பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் பசியை ஆற்றி ‘உலக மக்களின் உயிர் காப்பவன்’ ஆனான்.
- இந்திரன் சூழ்ச்சியும் உயிர்நீத்தலும்
ஆபுத்திரனின் கொடைத்திறனால் உலகில் பசியே இல்லாமல் போனது. இதனால் தேவேந்திரனின் ‘பாண்டுகம்பளம்’ (சிம்மாசனம்) நடுங்கியது. இந்திரன் பூலோகம் வந்து, ஆபுத்திரனிடம் உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும் எனக் கேட்டான். அதற்கு ஆபுத்திரன், “மக்களின் பசி தீரும் மகிழ்ச்சியை விட எனக்கு வேறு வரம் தேவையில்லை” என இந்திரனின் வரம் மறுத்து எள்ளி நகையாடினான்.
இதனால் கோபமடைந்த இந்திரன், நாட்டில் மும்மாரி மழை பெய்யச் செய்து, வளம் கொழிக்க வைத்தான். பசிப் பிணியே இல்லாததால், ஆபுத்திரனின் அமுதசுரபியை நாடி யாரும் வரவில்லை. இதனால் வருத்தமுற்ற ஆபுத்திரன், பஞ்சம் நிலவிய சாவகத் தீவிற்கு (ஜாவா – இந்தோனேசியா) கப்பல் மூலம் புறப்பட்டான்.
வழியில் கப்பல் மாலுமிகள் அவனைத் தவறவிட்டுச் செல்ல, மணிபல்லவத் தீவில் அவன் தனித்து விடப்பட்டான். அத்தீவில் பசியால் வாடும் உயிர்கள் எதுவும் இல்லாததால், தன் பாத்திரத்தால் யாருக்கும் பயனில்லையே என்று வருந்தி, அங்கிருந்த கோமுகி பொய்கையில் அமுதசுரபியை எறிந்துவிட்டு, உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர் துறந்தான்.
மறுபிறவியில் அவன் சாவகத் தீவின் மன்னனாகப் பிறக்கிறான். அவனது முற்பிறவிப் பாத்திரமான அமுதசுரபியே, பின்னர் தோன்றி மணிமேகலையின் கைகளுக்குக் கிடைக்கிறது
மணிமேகலை காப்பியத்தின் 27-வது காதையான ‘சமயக்கணக்கர் தம்கிறம் கேட்ட காதை’யில், வஞ்சி மாநகரத்தில் மணிமேகலை மாறுவேடம் பூண்டு அக்காலத்தில் தமிழ்நாட்டில் நிலவிய ஐந்து முக்கிய வைதீக, அவைதீக சமயங்களின் தத்துவவாதிகளை (சமயக் கணக்கர்களை) நேரில் சந்தித்து விவாதிக்கிறாள். சாத்தனார் பௌத்தத்தின் மேன்மையை நிலைநாட்டுவதற்காக, அதற்கு நிகராக இருந்த பிற சமயக் கொள்கைகளின் பலவீனங்களை விவாதங்கள் மூலம் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார்.
மணிமேகலை ஆராய்ந்த ஐந்து முதன்மையான பிற சமய தத்துவங்கள் கீழே வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன:
- வைதீக சமயங்கள் (ஏநனiஉ Phடைழளழிhநைள)
• வைதிகவாதம் (பிரம்மவாதம்): வேதம் மட்டுமே முதன்மையான பிரமாணம் (ஆதாரம்) என்றும், இவ்வுலகைப் படைத்தவன் பிரம்மன் என்றும் கூறும் தத்துவம். பிரம்மனே எல்லாவற்றிற்கும் ஆதிமூலம் என்கிறது இக்கொள்கை.
• சைவவாதம்: சிவபெருமானே எல்லாவற்றையும் படைத்து, காத்து, அழிக்கும் பரம்பொருள் என்று வாதிட்டது. உலகிற்கு ஈசனே நிமித்த காரணம் என்கிறது.
• வைணவவாதம் (நாராயணவாதம்): உலகத்தின் ஆதி மற்றும் பிரபஞ்சக் காவலன் நாராயணனே (திருமால்) என்று வாதிடும் தத்துவம்.
- சாங்கியம் மற்றும் வைசேடிகம் (ழுசவாழனழஒ ளுஉhழழடள)
• சாங்கியவாதம் (முயிடைய’ள ளுயஅமாலய): பிரகிருதி (இயற்கை) மற்றும் புருடன் (ஆன்மா) ஆகிய இரு தத்துவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பிரகிருதி மூலப்பொருள் என்றும், அதிலிருந்து உலகம் தோன்றியது என்றும், ஆன்மா எதனுடனும் பற்றற்றது என்றும் வாதிடுகிறது.
• வைசேடிகவாதம் (ஏயiளாநளாமைய): உலகம் அணுக்களின் சேர்க்கையால் உருவானது என்றும், ஆதிப்பொருட்கள், பண்புகள், செயல்களின் அடிப்படையில் பிரபஞ்ச இயக்கம் நடைபெறுகிறது என்றும் கூறும் அணுவாத தத்துவம்.
- சமண சமயம் (துயinளைஅ – நிகண்டவாதம்)
• நிகண்டவாதம்: சமண சமயத் தத்துவத்தின்படி, உலகிற்குப் படைப்புக் கடவுள் என்று யாரும் இல்லை.
• முக்கியக் கொள்கை: உலகம் ஜீவன் (உயிர்), அஜீவன் (உயிரற்றது) என்ற இரு தன்மைகளைக் கொண்டது. கர்ம வினைகளைத் தீர்க்க கடுமையான உடலை வருத்தும் நோன்புகளும், அஹிம்சையும் (கொல்லாமை) முக்திக்கு வழிவகுக்கும் என்று வாதிட்டது.
- ஆசீவகம் (யுதiஎமைய)
• நியதிவாதம்: மற்கலி கோசாலரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட இச்சமயம் நல்வினையோ, தீவினையோ மனிதனின் கையில் இல்லை என்கிறது.
• முக்கியக் கொள்கை: உலகத்தில் நடக்கும் அனைத்தும் ‘நியதி’ (ஊழ் அல்லது விதிப்படி) மட்டுமே நடக்கும். மனித முயற்சியால் எதையும் மாற்ற முடியாது என்ற விதியை முதன்மைப்படுத்தியது.
- உலகாயுதம் (ஊhயசஎயமய – பூதவாதம்)
• பூதவாதம் ஃ நாத்திகவாதம்: கண்ணால் காண்பது மட்டுமே உண்மை என்று கூறும் முழுமையான பௌதிக தத்துவம்.
• முக்கியக் கொள்கை: நிலம், நீர், தீ, வளி ஆகிய நான்கு பூதங்களின் சேர்க்கையால் மட்டுமே இவ்வுலகம் மற்றும் உயிர்கள் இயங்குகின்றன. மறுபிறவி, ஆன்மா, கடவுள் என்பவை பொய்; வாழும் காலம் வரை இன்பமாக வாழ வேண்டும் என்று வாதிட்டது.
மணிமேகலையின் முடிவு
மணிமேகலை இந்தத் தத்துவங்கள் அனைத்தையும் பொறுமையாகக் கேட்டு, அவற்றில் உள்ள தர்க்கக் குறைபாடுகளையும், முரண்பாடுகளையும் உணர்கிறாள். பிற சமயங்களில் வீடுபேறு (முக்தி) அடைவதற்கான தெளிவான வழி இல்லாததைக் கண்டு, இறுதியாக அன்பையும், பகுத்தறிவையும், சார்பு உற்பத்திக் கோட்பாட்டையும் போதிக்கும் பௌத்த தர்மமே மிகச் சிறந்தது என்ற முடிவுக்கு வந்து பௌத்த துறவியாகத் தன் பயணத்தைத் தொடர்கிறாள்
மணிமேகலை காப்பியத்தின் 29-வது காதையான ‘தவத்திறம் பூண்டு தருமம் கேட்ட காதை’யில் பௌத்த தர்க்க நெறிகள் அல்லது அளவையியல் (டீரனனாளைவ டுழபiஉ) மிக விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.
அக்காலத்தில் வஞ்சி மாநகரத்தில் பல்வேறு சமய வாதிகளைச் சந்தித்து உரையாடிய மணிமேகலைக்கு, பௌத்த மதத்தின் உண்மை அறிவை (சுபக்கம்) உணர்த்தும் பொருட்டு, பௌத்த முனிவர் அறவண அடிகள் இந்தத் தர்க்க முறைகளை உபதேசிக்கிறார். இந்தியத் தத்துவ வரலாற்றில் பௌத்த அறிஞர்களான திந்நாகர், தர்மகீர்த்தி போன்றோரின் தர்க்கக் கோட்பாடுகளோடு இக்காதையின் கருத்துகள் பெரிதும் ஒத்துப்போகின்றன.
மணிமேகலை காப்பியம் கூறும் முதன்மையான பௌத்த தர்க்க நெறிகள் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன:
- இரண்டு பிரமாணங்கள் (அளவைகள்)
அக்காலப் பிற சமயங்கள் பல வகையான அளவைகளை (ஆதாரங்களை) ஏற்றுக் கொண்ட போதிலும், பௌத்த அளவையியல் இரண்டே இரண்டு பிரமாணங்களை மட்டுமே முதன்மையான உண்மைகளாக ஏற்றுக் கொள்கிறது:
• காட்சி அளவை (பிரத்தியட்சம் – Pநசஉநிவழைn): ஐம்புலன்களால் (கண், மூக்கு, செவி, நாக்கு, மெய்) ஒரு பொருளை நேரடியாகக் கண்டு, எவ்விதக் கற்பனையோ அல்லது மயக்கமோ இன்றி அதன் உண்மைத் தன்மையை அப்படியே அறிவது.
• கருதல் அளவை (அனுமானம் – ஐகெநசநnஉந): நேரடியாகக் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு பொருளை, அதனோடு தொடர்புடைய மற்றொரு குறியீட்டைக் (ஏது) கொண்டு துணிந்து அறிவதாகும். (உதாரணம்: மலையில் புகை தெரிவதைக் கண்டு, அங்கு ‘நெருப்பு’ இருக்கிறது எனத் தீர்மானிப்பது).
- கருதல் அளவையின் (அனுமானம்) இரு வகைகள்
அனுமானத்தின் மூலம் ஒரு கருத்தை நிறுவுவதை பௌத்தம் இரண்டு வகையாகப் பிரிக்கிறது:
• தன் பொருட்டு அனுமானம் (சுவார்த்த அனுமானம்): ஒரு மனிதன் தனக்குள்ளேயே தர்க்க ரீதியாக சிந்தித்து உண்மையை உணர்ந்து கொள்வது.
சார்பு உற்பத்தி கோட்பாடு (பௌத்த தத்துவத்தில் ‘பிரதீத்யசமுத்பாதம்’ – Pசயவīவலயளயஅரவிāனய) என்பது பௌத்த சமயத்தின் மிக உன்னதமான, மையமான தத்துவமாகும். மணிமேகலை காப்பியத்தின் இறுதி அத்தியாயமான 30-வது காதையில் (‘பவத்திறம் அறுக எனப் பாவை நோற்ற காதை’), அறவண அடிகள் மணிமேகலைக்கு பௌத்த தர்மத்தின் உச்சகட்ட ஞானமாக இக்கோட்பாட்டை உபதேசிக்கிறார்.
எளிமையாகச் சொன்னால், “ஒரு காரியம் நிகழ்வதற்கு மற்றொரு காரணம் சார்பாக இருக்கிறது” என்பதே இக்கோட்பாடு. பிரபஞ்சத்தில் தற்செயலாகவோ அல்லது ஒரு தனிப் பெரும் கடவுளின் படைப்பாலோ எதுவும் நிகழ்வதில்லை; அனைத்தும் ஒன்றையொன்று சார்ந்து, ‘காரண-காரிய’ (ஊயரளந யனெ நுககநஉவ) தொடர்ச்சியாகவே நிகழ்கின்றன என்பதை இது விளக்குகிறது.
பன்னிரு நிதானங்கள் (வுhந 12 டுiமௌ ழக னுநிநனெநவெ ழுசபைiயெவழைn)
மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் பிறவி எடுத்துத் துன்பப்படுவதற்கான காரணத்தையும், அதிலிருந்து விடுபடும் வழியையும் 12 சங்கிலித் தொடர் காரணங்களாக (பன்னிரு நிதானங்கள்) மணிமேகலை விரிவாக விளக்குகிறது. அவை ஒன்றிலிருந்து ஒன்று எவ்வாறு தோன்றுகின்றன என்ற வரிசைமுறை கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:
- பேதைமை (அறியாமை – யுஎனைலய): நல்வினை, தீவினை பற்றியும், உலகப் பொருட்களின் நிலையாமை பற்றியும் அறியாமல் இருக்கும் அறியாமையே அனைத்துத் துன்பங்களுக்கும் மூலக்காரணம்.
- செய்கை (மனப்பதிவுகள்ஃகர்ம வினை – ளுயஅளமயசய): அறியாமையின் காரணமாக மனிதன் செய்யும் நல்வினை மற்றும் தீவினைச் செயல்கள்.
- உணர்வு (விஞ்ஞானம்ஃவிழிப்புணர்வு – ஏதையெயெ): முந்தைய வினைகளின் பயனாக அடுத்த பிறவிக்காகக் கருவில் தோன்றும் ஆரம்பக் கால உயிர் உணர்வு.
- அருவுரு (பெயரும் உருவமும் – யேஅய-சரிய): தாயின் கருப்பையில் வளரும் கருவின் உடலமைப்பும் (உரு) மற்றும் மன அமைப்பும் (அரு).
- வாயில் (அறுவாயில்கள்ஃஐம்புலன்கள்ூமனம் – ளுயனயலயவயயெ): வெளி உலகோடு தொடர்பு கொள்ள உருவாகும் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, மெய் மற்றும் மனம் ஆகிய ஆறு வாயில்கள்.
- ஊறு (தொடுகைஃபுலன் தொடர்பு – ளுpயசளய): இந்த ஆறு வாயில்களும் வெளி உலகப் பொருட்களோடு கொள்ளும் தொடர்பு (எ.கா: கண் ஒரு பொருளைப் பார்த்தல்).
- நுகர்ச்சி (வேதனைஃஉணர்வு அனுபவம் – ஏநனயயெ): அத்தொடர்பினால் ஏற்படும் இன்ப, துன்ப அல்லது நடுநிலையான உணர்வுகள்.
- வேட்கை (பற்றுஃஆசை – வுசiளாயெ): இன்பமான உணர்வுகளை மீண்டும் மீண்டும் பெற வேண்டும் என்ற தீவிரமான ஆசை (தணிக்க முடியாத தாகம்).
- பற்று (உபாதானம் – ருpயனயயெ): ஆசைப்பட்ட பொருட்களைத் தனதாக்கிக் கொள்ளும் பிடிவாதம் அல்லது பற்றுக்கோடு.
- பவம் (கர்மத் திரட்சிஃதோற்ற நிலை – டீhயஎய): இப்பற்றின் காரணமாக மீண்டும் பிறவி எடுப்பதற்கான கர்ம வினைகள் ஒன்று திரளுதல்.
- பிறப்பு (ஜாதிஃமறுபிறவி – துயவi): அந்த வினைகளின் பயனாக மீண்டும் ஒரு புதிய உடலெடுத்து உலகில் பிறத்தல்.
- பிணி, மூப்பு, சாக்காடு (துன்பம்ஃமரண நிலை – துயசயஅயசயயெ): பிறப்பின் இயற்கையான விளைவுகளான நோய், முதுமை, மரணம், கவலை மற்றும் பேரவலம்.
பிறவிச் சுழற்சியும் விடுதலையும்
இக்கோட்பாட்டை பௌத்தம் இரண்டு வழிகளில் அணுகுகிறது:
• அனுலோம் (நேர்வழிச் சுழற்சி): பேதைமை (அறியாமை) இருக்கும் வரை இந்த 12 நிலைகளும் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து தோன்றி, மனிதனைப் பிறவிப் பெருங்கடலிலும் துயரத்திலும் உழல வைக்கும்.
• பிரதிலோம் (எதிர்வழிச் சுழற்சி): தத்துவ ஞானத்தின் மூலம் இந்தச் சங்கிலியின் முதல் கண்ணியான ‘பேதைமையை’ (அறியாமையை) அழித்துவிட்டால், செய்கை அழியும்; செய்கை அழிந்தால் உணர்வு அழியும்… இப்படியே தொடரந்து இறுதி நிலையான பிறப்பும் இறப்பும் (துன்பமும்) முற்றிலுமாக அழிந்துவிடும்.
மணிமேகலையின் பௌத்த ஞானம்
அறவண அடிகளிடம் இருந்து இந்தச் சார்பு உற்பத்தி கோட்பாட்டை முழுமையாகக் கற்றுணர்ந்த மணிமேகலை, பிறவித் துயரத்திற்கான மூலகாரணத்தை அறிந்துகொள்கிறாள். உலகப் பற்றுகளை அறுத்து, தவம் இயற்றி, பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட்டு ‘நிர்வாணம்’ (முக்தி) அடைவதற்கான இறுதிப் பாதையை நோக்கித் தன் ஆன்மீகப் பயணத்தை நிறைவு செய்கிறாள்.
• பிறர் பொருட்டு அனுமானம் (பரார்த்த அனுமானம்): தான் உணர்ந்த உண்மையை, தர்க்க விதிகளின்படி மற்றவர்களுக்கும் புரியும் படி நிரூபித்துக் காட்டுவது.
- ஐந்தவய்வக் கோட்பாடு (பஞ்ச அவயவம்)
பிறருக்கு ஒரு கருத்தை நிரூபித்துக் காட்ட, பௌத்த தர்க்கம் ஐந்து உறுப்புகளைக் கொண்ட ஒரு முறையைப் பயன்படுத்துகிறது:
- பக்கக் கூற்று (பிரதிக்ஞை): நாம் நிரூபிக்க வேண்டிய பொதுவான கருத்து (எ.கா: இந்த மலை நெருப்பை உடையது).
- ஏது (காரணம்): அக்கருத்தை நிரூபிப்பதற்கான சான்று (எ.கா: ஏனெனில், அங்கு புகை எழுகிறது).
- எடுத்துக்காட்டு (திருட்டாந்தம்): உலகறிந்த உண்மைகளோடு ஒப்பிட்டுக் காட்டுவது (எ.கா: புகை உள்ள இடமெல்லாம் நெருப்பு உண்டு, சமையலறை போல).
- உபநயம் (பயன்பாடு): அந்த உலக உண்மையை தற்போதைய சூழலோடு பொருத்துவது (எ.கா: இம்மலையிலும் புகை எழும்புகிறது).
- நிகமணம் (முடிவு): இறுதியாகக் கருத்தை உறுதி செய்வது (எ.கா: ஆகவே, இம்மலை நெருப்பை உடையது என்பது திண்ணம்).
(குறிப்பு: பிற்காலப் பௌத்த தர்க்கவாதிகள் இதில் முதல் மூன்று உறுப்புகளை மட்டுமே முதன்மையாகக் கொண்டனர்). - போலி ஏதுக்கள் (குறைபாடான தர்க்கங்கள்)
மணிமேகலையில், தவறான தர்க்க முறைகளைத் தவிர்ப்பதற்காக ‘ஏதுப்போலி’ (குயடடயஉநைள) எனப்படும் தவறான காரணங்கள் மற்றும் வாதங்கள் எவை என்பதும் விரிவாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. ஒரு வாதத்தில் சான்றாக முன்வைக்கப்படும் காரணம், உண்மைக்கு மாறாகவோ அல்லது முரணாகவோ இருக்கக் கூடாது என்பதை பௌத்தம் மிகவும் கண்டிப்புடன் வலியுறுத்துகிறது.
தர்க்கத்தின் நோக்கம்
மணிமேகலையில் சாத்தனார் இந்தத் தர்க்க நெறிகளை வெறுமனே அறிவு வாதத்திற்காகக் கூறவில்லை. மாறாக, “உலகில் உள்ள அனைத்தும் நிலையற்றவை (அனித்யம்), ஆன்மா என்று நிலையான ஒன்று இல்லை (அநாத்மா), துன்பத்திலிருந்து விடுபட பௌத்த தர்மமே வழி” என்ற பௌத்த தத்துவப் பேரண்மையை தர்க்க ரீதியாகவும் பகுத்தறிவு நெறியிலும் உலகிற்கு நிரூபித்துக் காட்டுவதே இதன் முக்கிய நோக்கமாகும்.